Asılı gökkuşağı gibi göğe
Renk renk şu kuşak göğe
Koşuversem vâsi kuşağa
Assam kafamı mavi göğe!
Reklam
Dışarıda kuru bir yağmur yağıyor. Her yer ıslaksı. Kendimi öldürmeyi düşlüyorum derinlerimde.
Cehennemin bu en karanlık, dehşetengiz halini senden başka gören olmadı. Ayrıcalığını kavra. Onu izle. Onu duy. Onu bedenine çiz. Ve kargışlanan şeytanı, sırrını seninle paylaşması için kendine inandır. Çünkü Tanrı bunun için yarattı seni. Bunun için doğurdu seni kendi elleriyle. Hatırla. Hatırla ve yarat!
Bazen geçmişimin olmadığını düşünüyorum. Annemin, babamın, arkadaşlarımın, hiç kimsemin olmadığını. Burada, Tanrı’nın elinden doğup yetiştirildiğimi ve ölene kadar da burada kalacağımı. Ölü bedeniminse kendine “iyi” diyebilen, sahte ve aşağılık ruhlu birkaç adam tarafınca şu koca kayalardan birinin yanına gömülüp, bir daha anılmamak üzere yok olacağını. Hiç, ama hiç olmamış gibi.
Olmak, nedir ki?
Ve buna karşın, ben yaşamıyorum, ama ölebiliyorum. Ya da ben hiç ölmeyeceğim, çünkü doğmadım.