Paul♡
Paul Auster okumak muazzam lezzetli. Böyle sıcacık insan ilişkileri, sokaklar, yaşananlar ve iyi hissettiren duygular. Akıp giden okunası bir kitap ve aynı zamanda düşündüren hımm bu benim ülkemde de böyle benzer dedirten kısımlar... Bu adam sanırım Murakami den sonra en sevdiğim.
Kitabı okurken bence her okuyucu, günümüz dünyasının buradaki dünyaya evrildiği inancıyla okumuştur ya da o tadı damağında almıştır. Bir noktadan sonra bu gerçekçilik korkutucu bir hal alıyor olsa da maalesef ki aklımızın bir köşesini kavuruyor. Çoğu karamsar distopik ve apokaliptik kurgularda içinizi saran o korku, gerilim ve işin içinden çıkılmayacak bir hal alan endişe hali bu kısacık kitapta da oldukça fazla var.
Abisini bulmak için çıktığı bu cesur, karanlık yolda; karakterimizin her geçen gün bizi Son Şeyler Ülkesi'ndeki korkunç yaşam koşullarına (yaşamak denirse) biraz daha yaklaştırdığına tanık oluyorsunuz. Hayatta kalma mücadelesi o denli acımasız ve şok edici ki tüyleriniz diken diken, aklınız patlayacak bir saatli bomba gibi olacak.
Meraklı okumalar dilerim.
Reklam
Herkese merhaba Paul Auster’in Karanlıktaki Adam isimli romanına dair birkaç kelam etmek istiyorum.
Karanlıktaki Adam sanki büyük olayları anlatan bir roman değil de, gecenin bir vakti iki çay arasında düşüncelere dalmış bir insanın zihninin içinde dolaşmak gibi. Aksiyonundan veya olay örgüsünden çok, insanın iç dünyasına yaslanıyor. Bu yüzden bazı okurlara yavaş gelebiliyor ama sabredenlere farklı kapılar açıyor.
Kitaplarla kalın
Distopya okumaya bayılan bir okuyucu olarak, beni etkileyen kitaplardan biri oldu Son Şeyler Ülkesinde. Okuması kolaydı diyemem, anlatılanların olma ihtimalini hissettiğim çoğu cümlede bir an duraksadığımı ve ya olursa diye defalarca düşündüğümü vurgulamak istiyorum. Distopya kitaplarının birçoğundan farklı olarak sistemin yanı sıra kişilere odaklanması kitabı daha heyecanlı kıldı bana göre. Özellikle böyle bir distopik hikayede insan ilişkilerinin durumunu tahayyül edebilmesini sevdim. Her şey tükenmeye başladığında biz ne yapacağız? Kitabı tavsiye ederim.
Paul Auster sanki Orhan Pamuk ile Haruki Murakami evlenmiş de çocukları Paul Auster olmuş hissi veren bir yazar. Halbuki bu yazarlar aynı annenin çocuğu olacak kadar yakın yaşlardadırlar. 47 - 49 ve 52 doğumlu bu yazarlar birbirinden bağımsız dünyanın üç ayrı kıtasında benzer tarzda bu tip eserler nasıl verebilmişler hayret. Auster ile Pamuk’un bir dostluğu da vardı geçmişte hatta… Beyaz Kale kitabının gerçek kahramanları gibiler. Auster aynaya bakarken Pamuk’u görür gibi geliyor bana… Her ikisi de Roman a bir şekilde kendilerini katıyorlar. Murakami nerede duruyor derseniz zaten Auster okumaya Murakami’nin tarzını Auster e benzeten bir makale okuyunca başlamıştım. Auster ile Pamuk yakın. Auster ile Murakami yakın Murakami ile Pamuk uzak bir tarza sahip.
Kitaba gelince Pamuk’un İstanbul’u neyse Auster’in New York’u da o… Sokaklar evler köşeler şehir romanın bir kahramanı adeta ortam ise Kafkaesk ama sanki Amerikan Altın Yılları’nın parlaklığının bir aradalığı söz konusu gibi bir his uyandırdı bende. Bir de bu kitabı/kitapları öyle ben arada okurum iki akademik eserin arasında bir edebiyat olsun diye okursan olmuyor ayrı bir mesai ayrı bir dikkat istiyor. Kaybolan insanlar kayıp mı oluyor ? Yoksa bizim 20 yıl içinde yaşadığımız değişim ve dönüşümü bir gün içinde yaşayıp başka birine mi dönüşüyorlar.
Postmodern edebiyatı, zekice kurgulanmış hikâyeleri ve varoluşsal sorgulamaları sevenler için, New York Üçlemesi güzel bir seri . Cam kent bu serinin ilk kitabı. Klasik polisiye türünü alıp, Kafka ve Beckett esintili absürd bir atmosfere dönüştürüyor. Kısa , yoğun ve akıcı bir seri. Üç kitap da ayrı ayrı okunabilir ama bir bütün olarak çok daha güçlü etki bırakıyor.
Reklam
Reklam