Modern eğitim bir eğriltme aracıdır. İnsanı hayatının şafağında belli bir kalıba sokarak ileride düzen açısından bir problem teşkil etmeyeceği kıvama getirmek ister. Öğrenciyi eğitilmesi gereken yaş bir ağaç olarak gören sistem, haliyle okulu marangoz atölyesi, eğitimi planya makinası, öğretmeni marangoz ustası ve en kötüsü öğrenciyi biçilmeyi bekleyen bir kereste olarak kabul edecektir.
“İnsan ve çevre ilişkisini özne-nesne ilişkisi değil de, bir bütünün parçaları olarak görmeyi, mahlukatı kendine eş/eşit hatta kardeş olarak kabul etmeyi, insanın çevreye karşı sorumluluğunun hem teorik hem de pratik çözümü olarak görüyorum.”