Öncesinde hem azmış , hem çokmuşum
Sonrasında bir varmış, bir yokmuşum.
Anlıyorum
Anlıyorum, birkaç damar tıkalı,
Kangren olmuş hayallerin var senin .
Âşığını kahır yeli götürmüş,
Boydan boya çamurlara batırmış.
Anlıyorum bilinmezler yurdunda,
Demirden tellere sarmışlar seni,
Beni yargılayıp vurmuşlar seni.
Oysa ben görülmedik bir lâle yaprağına
Gökleri kıskandıran bir destan yazıyorum
Gözlerin değişip kaplasın karanlığı
Bütün ufukları sarsın gözlerin
Gene de hep ben de kalsın gözlerin.
Çağırın ayışığını
Rüveydayı çağırın
Reva mı, içimde soluklanan kuşların
Kırmak kanatlarını
Sonra gitmek, arkaya bakmaksızın bir defa
Bırakıp adım adım istihza tohumlarını
Bu zamansız şairi incitmek reva mıdır
Sevindirmek dururken, öldürmek reva mıdır.?
Rüveyda, seziyorum; tahammülün kalmadı
Ama dur, boşaltayım bütün çığlıklarımı
Asırlardır köhne barınaklarda
Küflenen , çürüyen, çığlıklarımı.