Ayşegül
@ayseglbyn
Psikolojik Danışman
42 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
"İçimizde paramparça olup ufacık kırıntılarına kadar bölünmüşken hayat, içimizdeki okyanusların en derininde boğulmuşken umutlar, içimizdeki yangınlar acımasızca alev almışken, içimizdeki tüm parçalar, tüm inandıklarımız, tüm dirençlerimiz, tüm dayanaklarımız, tüm çocukluğumuz paramparça olmuşken, içimiz yıkık bir savaş yerini andırırken, içimiz terkedilmiş bomboş bir şehirken, içimiz rüzgarlıyken, içimiz sessizken, içimizdeki depremlerden ve kıyametlerden sonra en ufak bir canlı belirtisi yokken nasıl oluyor da hala ruhumuz içimizde? Nasıl oluyor da kalbimiz hâlâ atıyor? Hâlâ nasıl nefes alıp, nasıl da direniyoruz hayata? Bakmayın gülümsediğime, bakayın ayakta durduğuma, bakmayın dışarıdan normal göründüğüme, ben paramparçayım.
Ben yenilgiyim!"
Reklam
İnsan bir kez sever! Gönül başka varlıklarla karşılaşınca coşabilir, çünkü herkes herkeste etkiler, tepkiler uyandırabilir. Tüm bu etkiler dostluğu, hevesleri, sahip olma isteklerini, şiddetli ve geçici ateşleri doğurabilirler, ama gerçek aşkı doğuramazlar. Bu aşkın var olması için iki yaratığın, bir bağlar demedi oluşturacak ölçüde birbirleri için doğmuş olmaları, birçok eşit zevkle, birçok ten, kafa, huy yakınlığıyla birbirlerine birçok noktalardan bağlı bulunmaları, her türden bağlarla bağlı olduklarını duymaları gerekir. Kısacası bayan X... ya da bay Z... değildir insanın sevdiği, bir kadın ya da bir erkek, doğadan çıkmış, adsız bir yaratıktır, şu büyük dişidir, organları, bir biçimi, bir yüreği vardır ki organlarımızı, gözlerimizi, dudaklarımızı, yüreğimizi, düşüncemizi, beden ya da kafayla ilgili tüm isteklerimizi birer mıknatıs gibi çekerler. İnsan bir tipi, yani bizi başkalarında ayrı ayrı çekebilecek tüm insan niteliklerinin bir tek kişide toplanışını sever.
Sayfa 170 - Can Yayınları
"Böyle anlar neden çabuk geçer? Hiçbir şeyi tutamıyor insan, hiçbir şeyi alıkoyamıyor. İyi olanı tatmaya zaman bile yok. Şimdiden bitti."
Sayfa 141 - Can Yayınları
Kendisi için her şey değil miydi o, her şey, her şey değil miydi, insan yaşlandığını sezince, yalnız bir tek varlığı sevince, o varlık ne olursa o değil miydi, yaşamdan da fazla bir şey değil miydi?
Sayfa 136 - Can Yayınları
Zevksizlik iyiliği var bu bahar.
Bertin oturmuştu, kadınların uzun, tahta şişlerle hızlı hızlı ördükleri kaba yünden bir örgüye küçümseyerek bakıyordu.
"Ne bu?" diye sordu.
"Örtünecek şeyler."
"Yoksullara mı?"
"Evet, elbette."
"Çok çirkin."
"Ama çok sıcak."
"Olabilir, ama çok çirkin, ........ Yoksullarınız için değilse de dostlarınız için sadakalarınız biraz daha ince olmalı."
Sayfa 94 - Can Yayınları
Reklam