Ölümle düelloya tutuşmayınca,yaşam trajik boyutunu yitiriyor ve artık aynı tadı olmuyor.Ölümlü olma duygusu,özgürlük arzusunun temeli,hem felsefenin hem de sanatın varoluş nedenidir.
Bütün vedalar zordur.BÜtün kopuşlar öyle.Bazen olmayacak şeylere alışırız.Tutunmaya çalışırız.Sonra bir yerlerde omuzlarımız düşer,beceremeyeceğimizi anlarız.O vakit kesip atmak gerekir.Ya onlar gider ya biz bırakırız.Esasında ikisi de aynı şeydir.Koparsın ve canın yanar