Ayşe Şirin
@aysesirinn
Afyon Kocatepe Üniversitesi
Sakarya
6 okur puanı
Eylül 2015 tarihinde katıldı
Her şeyin mutlaka bir iz bırakacağına inanıyordu, izsiz bir şey olamazdı; kuşların bile izi vardı gökyüzünde, sözcüklerin dişte, bakışların yüzde.
Artık iyiden iyiye çöken akşam karanlığıyla birlikte caddenin ışıkları yanmıştı. Otomobillerin homurtusunu çizen kepenk gürültüleri geliyordu dışarıdan... Peş peşe inen kepenk sesleri birbirlerini örte örte öyle uzun yankılanıyordu ki, kent yaşama kapatılıyor gibiydi. Belki de bu yüzden kapının önüne çıkmış, sıkıntılı bir yürekle, gırtlağına dek karanlığa batan yeryüzüne bakıyordum.
Bunca acıyı
Bunca aşkı
Nasıl da sığdırmışsın yüreğine
İstersen al
Koy kendi ellerinle
Fırtınaları da
Sen
Yüreğin kadar büyüksün
Unutma
Ey kalbim
şimdi ufka bak
Nasıl da kızarıyor ihaneti gören yanı
Ve bir yanıyla
Yorgun bir ana gibi
Nasıl da emziriyor
Asi çocuklarını toprağın
Karanlıklar da örüyor ağını
Örümcek gibi korkak
Ve iğrenç elleriyle zulüm
Kınsız bir hançer tutuyor
Saplıyor yeşermekte olana
Saplıyor bütün sevdaların bağrına