Mutsuz olduğumuz zamanlar, başkalarının mutsuzluğunu daha derinden hissetmez miyiz?
Günden güne oturduğum yerde duramaz oldum.
Ne kitap okuyabiliyor ne de bir iş yapabiliyordum.
Bazen ansızın gülmeye başlıyor, bazen de içli içli gözyaşı döküyordum.
Eskiden gençmiş, güneş eskiden daha çok ısıtırmış, süt eskiden bu kadar çabuk kesilmezmiş…
Bütün iyi şeyler eskide kalmış…
Geceler boyu hayal aleminde gezdikten sonra, gerçek âleme dönmenin ne kadar korkunç olduğunu bilemezsiniz.
Çoşkulu konuşmamı keserek sustum.
Çünkü kendimi zorlayarak kahkaha atmak istediğimi hatırlıyorum.
Aksine boğazımda düğümler, çenemde ise bir titreme vardı ve gözlerim buğulanmaya başlamıştı…