Neden?
Alexandre Seurat’nın kaleme aldığı Sakar
(La Maladroite) edebiyatın trajik bir gerçeği estetikleştirmeden korkuyu, acıyı, yardımcı olamamayı, bilip de bilmemezlikten gelmeyi, görüp de görmemezlikten gelmeyi tüm çıplaklığıyla anlatan bir roman.Fransa’da yaşanan gerçek bir olaydan yola çıkan bu eser bir çırpıda biten ama acısı asla dinmeyen içimizde birden fazla yeri kanatan bir kitap.
Yazarın romandaki en büyük biçimsel başarısı, karakterleri konumlandırma biçiminde gizli,romanda ismiyle hitap edilen ve ete kemiğe bürünen yalnızca iki karakter vardır: Şiddete maruz kalan küçük Diana ve abisi Arthur. Onların dışındaki herkes –anne, baba, anneanne, öğretmenler, sosyal hizmet görevlileri– birer unvandan ibarettir.
Romana adını veren "Sakar" kelimesi ise Diana’nın vücudundaki morlukların, şişliklerin ve kırıkların, ailenin manipülasyonu ve çevrenin "görmeme" arzusuyla "Onun da eli ayağı biraz sakardır, sürekli düşer." denilerek geçiştirilmesini simgeler. İşte bu yüzden kitap boyunca o büyük "Neden?" sorusu bir an olsun bizi terk etmez.Küçük bir çocuğun hayatının bürokrasinin acımasız çarkları arasında yitirmenin ancak gidememenin hikayesi.
❝Bana en felaketli günlerimde kitaplarım arkadaş olmuştu.❞
Sade belki ama basit değil, gündelik hayat belki ama sıradan değil. Bu mektuplar dizisi bir yazarın arka bahçesine girmiş gibi. Mektup
Doğan Cüceloğlu'na göre çocuklar, söylenenlerden çok anne babalarının yaşantılarından etkilenir. Bu nedenle kitapta anne babanın kendi duygu ve davranışlarının farkında olması gerektiğini, çocuğun özgüvenini geliştiren, onun potansiyelini ortaya çıkarmasına yardımcı olan “geliştiren anne-baba” modelini anlatıyor.
Kitabın bölümleri;
-Kucağımda tuttuğum bu çocuk özünde nasıl biri?
-Niyetim ne? Çocuğumdan beklentilerimin farkında mıyım?
-Anne-baba olarak ben kimim?
-Anne-baba olarak neleri bilmeli, nelerin farkında olmalıyım.?
-Aile toplantıları ve ailede yaşayan değerler
Kitap hakkında şöyle düşünüyorum (spoiler içerir) :
Okurken çok fazla yerde duygulandığımı söyleyebilirim. Ölümlerin ardı arkası gelmiyor ve daha fazla ne olur dendiği anda daha da fazlası oluyor.
- En çok erkek çocuklarının ölmesine üzüldüm
- Sonra kızlarının çocuklarını doğururken ölmesine üzüldüm.
Çok fazla ölüm vardı kitapta, hikayeyi anlatam ve yaşayan kişiye çok sabır diledim okurken. Yaşamı gerçekten zordu ama hiç isyan olmaması ve sürekli içlerinde umut barındırmaları çok hoş. Şahsen bende o kadar umut kalır mıydı emin olamıyorum.
Şimdi düşününce kitapta çok fazla anlayış vardı, umut vardı, sevgi çok barizdi, anne kucaklayıcıydı, baba eve ekmek getirendi, anne aileyi birleştirendi, çocuklar neşeydi. Böyle bi kitaptı.
Ayriyeten doğru mu düşünüyorum bilmiyorum kapaktaki 7 çizginin anne-baba- kız çocuk- erkek çocuk- damat - torun - öküz olarak yorumladım. Bence farklı bir yorum olmuş
"Hiç kimse"
Anett ..onu doğuran annesinin kızına verdiği "hiç kimse" anlamına gelen Netoçka ...
Dotoyevski bu kitabı 1849 yılında yazmaya başlar fakat devrimci faaliyetleri sebebiyle sürgüne gönderilir ve kitap yarım kalır
Kitabın birinci bölümünde Netoçka annesi ve üvey babasıyla çilekeş bir hayat sürer babası ile ilişkisi ve ona bağlanma şekli normalin dışındadir.Annesi hasta bir kadın olup, ölmeyi bekleyen bir zavallıdır
Anne ölür üvey baba Netoçkayı sokağa atar fakat o da ölür.
Netoçka evlat edinilmiştir
İkinci bölüm ,yeni evinde bir türlü kendine gelemez sürekli ağlar veya sessizce köşelere saklanır.Bu durumdan rahatsız olan aile büyükleri evin küçük kızıyla arkadaş olmalarını isterler.Fakat bu arkadaşlık yine farklı bir bağlanma şekliyle son bulur ...
Üçüncü bölümde ise evin, evli ve çocuklu büyük kızının yanında yaşamaya başlar gitgide büyür ve olanları daha iyi kavrar...
Trawmalarla dolu bir hayat hikayesi ...
Dostoyevski severlere tavsiye ederim