orman ölmüş
Yel kırık
kana kesmiş çıplak mavi yabanda
gece gelir yakmak ister yüreğim
yürek mi kalmıştır yanacak bende
yakmış beni gözlerin
efsane sevdalara
buna yanmak n'eylesin
ben kime ağlayayım
alıp gitti bir yanımı
yakıp yıktı dünyamı
ben kime ağlayayım
insanlar ki öldürülür
ormanlar ki yakılır
sular ki kurutulur
övülecek ne bulayım
dövünmek tepinmek neye yarar ki
neyi kurtarır ki sövmek
sövmemek ne yazar ki
dağ başında tek ağaç
fırtınada bir tekne
uçurtması kopup gitmiş bir çocuk
bakıyorum yalnızca
şaşkın ve umarsız gözlerle arkalarından
tam da başlamışken sevmeyi öğrenmeye
tam da başlamışken bal doldurmaya
özlem denen peteğe
bir bir uçup gidiyor canlarım
gidiyorlar kopar gibi acılı kollarımdan
dönülmez karanlığa