İnsan ancak bilinçli olarak yaşadığı bir şeyi hatırlayabilir. Fakat bütünlüğü zedelenmiş olan öğelerin elenip bilinçdışına itilmesinde sonra artakalanlardan ibaret olduğu için bunların hatırlanması sorunu çözmez. Sorunu çözecek olan, erken çocukluğun ayıklanıp itilmiş duygularıdır.
Çünkü bu zamana kadar öz saygısını tümüyle kendinde varsaydı bu baştanbaşa olumlu özellikler üzerine bina inşa etmişti… Fakat rahatsızlığımıza gerçekten çare arıyorsak, “kendini aldatmalar” Üzerine inşa ettiğimiz kaleminizden çıkmak zorundayız.
Çünkü küçük bir çocuk duygularını ancak yakınında onu bu dışa vurduğu duyguları ile kabul eden, anlayan ve ona kendi duyguları ile eşlik eden bir kimse bulunduğu zaman yaşayabilir.
Kendimizi değiştirebiliriz, onara biliriz, kaybolan bütünlüğümüzü yeniden kazanabiliriz.
…
Sectigimiz bu yol hiç kolay değildir, fakat çoğu zaman bize çocukluğun görünmeyen ama yine de çok acımasız olan Hapishanesinden sonunda kurtulmak ve geçmişin bilinçsiz bir kurbanı ndan geçmişini bilen, “onunla da yaşayabilen” Bir insana dönüşmek fırsatını verir.