On santim serilmiş olacak dağın eteklerine... Karın üstünde azılının taze izleri, çamlarla kaplı bir vadi karşımda... Domuzların aşık olduğu güzellikte... Sormayın, dalıp gittim... Size doğru yürürken yokladım kendimi...
ANIMSAMAK: Nasıl bir şeyi onu çevreleyen her şeyle birlikte unutuyorsak anımsamak da böyledir... Bir anının ışığı, başka bir anıyı aydınlatıyor ve bu aydınlık bölge, bir leke biçiminde zamanın içine yayılıp genişliyor, bir sözcük, titreşimiyle başka bir sözcüğü harekete geçiriyor. Birbirine bağlı metal parçaların, bir dokunuşla tınlamaya başlaman gibi. Anımsama, bir an için geri dönmek değildir, kendimizi, geçmişte elinden sıyrıldığımız ölümün kucağında bulmamız demektir; bir şey unuttuğumuzda değil, bir şey anımadığımızda ölüm aklımıza gelir, çünkü anılarımız ölümün de anıları...
Ağzımdan dökülen her söz kulağımda yer edecek olsa.... İşitmeye katlanamazdım bütün o sözleri. Hepsi birden ayni anda ses verse...
UNUTMAK: Insan her gün gördüğü yüzler arasından bir yüzü seçip unutmak isterse, bir varligin, içine işleyen duygusundan sıyrılmaya çalışırsa başarızlığa uğrar, o yüzü ve o varlığı çevreleyen her şeyi, sesinin ulaştığı, titrestigi genişliği, bakışlarının derinliğini, gezip dolaştığı yerleri, gidebileceği uzaklıkları, sığdığı ve taştığı her şeyi unutman gerekir. Unutmak, insan için, bütün bir zamanı unutmakla olanaklıdır. Bir bakışı unutmak istediğimizde, büyük bir yitimi göze almak zorundayız. Ancak böyle bir yitimin neden olacağı yıkımın altından kalkabilirse, insanın yeni bir yaşamı olabilir, ve insan bu yeni yaşamına çok derin bir bilgiyle, kaybın bilgisiyle sahip olur.
"En kesin unutma biçimi ölüm, fark etmez"