Tekerlekleri oto lastikçinin önünde yığılmış bir şekilde görürseniz, bu realitedir. Ama aynı tekerlekleri hafif kırparak, bir tutam anlam katarak, belki uçsuz bir yalnızlığa değinerek betimlerseniz bu Sanat olur. Yani hastane morgunda çalışan biri, bir filmin sahnesinde aynı morgu izliyor ve ağlıyorsa bu nedir? Bu realiteden kaçıştır. Gerçekleri görmeden yaşıyoruz, belki de sanat gerçekten kaçmaktır? Çünkü insanların hayallerindeki dünya daha masum ve yaşanabilirdir.
Yuja Dab
Kitap okumayı çerez yemek sanalar var,
Arkadaş sidik yarışına dönmüş bu mesele sanki :D
Kitaptan cümle almak degil kitabın ruhunu yansıtmak gerek belki de biraz .. Babam hep şunu derdi hızlı okuma , yavas oku , aynı sayfayı bir daha bir daha oku , içine sindir kitabı. Kitap kadın gibidir. Gerisini siz anlayın işte