• Kitap okumayı seven, bununla birlikte her şeyin menbaını ( Allah dahi kitap göndermiş...) kitap olarak kabul eden, insanları da kitap gibi okumak gerektiğine inanan biri olarak kitaptan daha kıymetli bir şey zannetmiyorum ki olsun. En klasik, en güzel, en anlamlı hediye de bu sebeple kitaptır benim için. Klişe hediye denecek kitap hediyesi bana göre çok incelikli bir hareket.

    Çocuklara ilk günlerde “kitap okumanın önemi” üzerine klişeleşmiş bir şeyler anlatmaya gayret ettim. Derslerine, iletişimlerine olan katkısını enine boyuna birlikte düşündük, birbirimize anlattık. Sonra bir gün ders kitaplarını okuturken gönüllülerden birini kaldırdım. İşte okulun ilk günleri, okuma düzeylerini değerlendirmek için iştahla dinliyorum. İnanın bana, üzüntüyle 5 satır yazının bitmesini bekledim. Maalesef, sürmesini değil. Bitsin istedim. Dürüst olmam gerekiyor, başta kendime. Çok büyük beklentilerle gelmiştim. 14 öğrencim olacağını öğreniyorum. Üstelik İstanbul’da. Bunca imkan içinde bu kadar az kişiyle... Okumayı dinledikçe bütün beklentilerim birer birer yok oldu. Dedim ki kendi kendime “Dilek, çok üzgünsün. Ancak canını dişine takarsan; işbirliği yaparsan olmayacak şey yok. Nitelikli okuyacak, sorgulayıcı düşünecekler.”

    Başlarda okudukları kitapları anlattırdım. Bir sınıf öğretmeninin 6 saat boyunca girdiği sınıfta kitap konusuna kimi gün 2 kimi gün 3 saat zaman ayırması çok çok geniş bir zaman dilimi. İnanılmaz şeyler değişti. Sonra şunu fark ettim. Geçen yıl okudukları kitapları tekrar okuduklarını – o zamanlar ben yoktum.- … Aynı kitabı tekrar okumalarının bir sebebi olmalıydı. Ben sordum, onlar söyledi: Unuttuğumuz için tekrar okuyoruz. Okuyoruz, bari aklımızda kalsın öğretmenim, dediler. Sonra işte şu bellek sorununu çözmek lazımdı. Gardner’ın çoklu zeka kuramından faydalanmaya çalıştım. Lisans sürecim içerisinde okuduğum hatrı sayılır makaleden öğrendiğim şuydu ki: Türk milletinin görsel zekası gelişkindi. Gördüğünü unutmuyor bu millet. Belki bu yüzden resimli kitapları daha çok seviyor. Belki bu sebeple, zekasına hitap etmediği için okumayı sevmiyor. Gerçi her zekadan kısıtlı yahut geniş ölçüde barındırıyoruz ancak baskın olan zeka-bellek çeşitlerimiz de bulunuyor.

    Çocukların resim yeteneği maalesef yoktu. – Ortaya çıkarırım sandım ama bu kadarmışız - Ancak biz biliyoruz ki; daimi yaptığımız şeylerde bir tekamül meydana geliyor. Okudukların artık anlatmak yerine çizmelerini önerdim. Önerimi ciddiye aldılar ve bunları asmak, neleri başarabildiklerini göstermek istedim. Kendi panolarını kendileri astı. Kendileri düzenledi, elbette benden yardım istediklerinde onların yapamayacağı şeyleri ben yaptım. Hazırladığımız ilk pano sınıfa asıldı. Sonra baktık, resim sayısı artıyor. E napalım, asmayalım mı? Asla… Koridorda bir pano bulduk. Durur muyuz, yapıştırdık.

    İlk olarak hazırladığımız pano:

    https://i.hizliresim.com/r58X53.jpg
    Boylarının yettiği yerlere kendileri astı  Zaten onlar ben üst tarafı donatırken sürekli direktif veriyorlardı 

    Sonra ara değerlendirme amacıyla dönüt alabilmek için çizdikleri resimleri anlattırdım, çizdikten epey sonra. Sanki daha dün okumuşlar gibi anlattılar. Diyaloglara varana dek. Dedim ki çocuklara “ Biz bu işi başardık. Devam edelim?” Sağ olsunlar, onayladılar. Ben de istiyorum ki “Küçük Prens” okuması yapalım, kritik edelim, konuşalım. Bir “Küçük Prens Köşesi” olsun yani. Ben meramımı anlattım, çocuklar da şenlendiler. Kitapların tedarik edilmesi gerek. Burada sık sık okuma yapanlar bilirler, basım farklı olduğunda farklı algılamalar ortaya çıkabiliyor. Aynı yayın, aynı basım olmalıydı. İşte tam bu noktada burada bir ileti paylaştım:
    #36826868

    Sonra sağ olsunlar insanlar katılım sağladı. Benim aklımda üç kitap kritiği vardı: 1. Küçük Prens, 2. Küçük Kara Balık, 3. Anıtı Dikilen Sinek. Bu üç kitabın paydaş noktası; farkındalık, yeni perspektifler sunmasıydı. Bu çocukların da en çok ihtiyaç duyduğu şey buydu, bilinçli bir kitap tercihiydi tüm bunlar. Küçük Prens kitabı gönüllü hayırseverler tarafından tedarik edilmeden daha bir gizli hayırsever bize Küçük Kara Balık’ı gönderdi. Kitapları kartonundan çocuklarla birlikte çıkardım. O kadar sevindiler ki bunu anlatamıyorum... Sonra hemen işe koyulduk. Köşemizi hazırlamalıydık.

    Burada hemen şunu açıklamak istiyorum. Ödev yapmak istemeyen çocuğa “Nasıl yapmazsın?” demiyorum. “Peki, bu senin kararın.” diyorum. Sonuçlarını zaman içerisinde görüyor, hak veriyor ve kendi isteğiyle yapmaya başlıyor. Yasak cezbedici oluyor bu yaştaki çocuklar için. Zorunluluklar iğrenç geliyor. Bu her yaşta böyle. Kaç yaşına gelirsek gelelim ne zorunluysa o iticidir. Ben çocukları bir birey olarak görüyorum. Kendi kararlarını alabilir, kendi kararlarının sonuçlarına katlanabilmeliler. Örneğin bir çocuk ödevini yapmadığında derste o ödevleri kontrol ettiğimizde “olaya Fransız kalmayı” göze almalıdır. Sınıfta kendi seçtiği başkanından şikayet olduğunda “Ama bu senin seçimindi, sonuçlarına sen katlanmalısın.” dediğimde bunu peşinen kabul etmelidir. Çok ciddi bir problem olursa, demokratik seçim tekrarlanır hatta referanduma gidilir. 

    Önce kitaplar geldi; -Çok çok teşekkür ederiz, hele çocuklar nasıl teşekkür edeceklerini bilemediler. -
    https://i.hizliresim.com/8a2WOk.jpg
    https://i.hizliresim.com/DY6Waz.jpg
    ( Getirmeyi unutanlar da oldu, o gün gelmeyen de. )

    İlk gün şöyleydi;
    https://i.hizliresim.com/XMq8p0.jpg
    Sonra;
    https://i.hizliresim.com/DY6Wby.jpg

    Biliyorum güzel çizmeleri önemli değil ama şu resmin güzelliğine bakar mısınız? Baktıkça içim açılıyor;
    https://i.hizliresim.com/YQW8Ga.jpg (Pelikan, Küçük Kara Balık ve arkadaşlarını kesesine alıyor!)

    Ardından başka resimler de çizdiler ama ben anın tadına daldığım için çekmedim.

    Sıra Küçük Prens Köşesine geldi.

    https://i.hizliresim.com/bVMZdY.jpg
    https://i.hizliresim.com/Em6W49.jpg
    https://i.hizliresim.com/dvZlVZ.jpg

    https://i.hizliresim.com/k9L75m.jpg
    https://i.hizliresim.com/dvZlmV.jpg
    https://i.hizliresim.com/alM8O5.jpg
    https://i.hizliresim.com/lqrPnX.jpg
    https://i.hizliresim.com/grVvm3.jpg
    https://i.hizliresim.com/DY6WQO.jpg
    https://i.hizliresim.com/16Da8A.jpg

    Küçük Prens içim çizim yapmak bizi kesmedi. Daha fazlasını hak ediyordu Küçük Prens. Küçük Prens’in gerçekten olduğuna inananlar oldu. Bunun sadece bir masal olduğunu düşünenler oldu. Ben “belki de Küçük Prens vardır.” dedim. Bunun üzerine mektup yazmaya karar verdiler. “Yazarsak Küçük Prens’e yollar mısınız?” dediler. “Ya siz yazarsınız da yollamaz mıyım?” dedim. Bunu buradaki Küçük Prenslere gönderiyorum şimdi… Sözümü kısmen tutuyor olabilirim. “Bize cevap yazar mı?” dediler. “Bilmem ki, Küçük Prens’le hiç bu konuyu konuşmadık, kitapta hiç bu anlatılmıyor.” dedim. Yollamaya değer buldular, yazmaya değer buldular mektupları. Ben buraya yollamayı uygun gördüm.

    https://i.hizliresim.com/P16285.jpg
    https://i.hizliresim.com/mM7gO0.jpg
    https://i.hizliresim.com/9aqW65.jpg
    https://i.hizliresim.com/qd8p1d.jpg

    Ve daha birçok mektup…

    Sonra biz bir fikir bulduk. Okuma köşesi yapmaya karar verdik. Paletlerden okuma köşesi yapacaktık!
    Ve diğer öğretmen arkadaşlarımın da büyüüük yardımlarıyla şu köşeyi yaptık.
    https://i.hizliresim.com/QLYNXy.jpg
    https://i.hizliresim.com/4jqQmA.jpg

    Bütün bu okumaları yaparken öncelikle kitapları kapağından itibaren incelemeye başladık.

    Kitap kapak tasarımını kim yaptı?
    Kaçıncı basım?
    Basım ne demek?
    Hangi yayınevi?
    Editör nedir?
    Bu kitabın editörü kim?
    Yabancı dilden bir kitap nasıl Türkçe hale getirilir?
    Çevirmen nedir?
    Varsa bu kitabın çevirmeni kim?
    Yazarı kim?
    Kitabın içerisinde resim varsa bunları kim çizdi?
    En son en zaman basıldı?
    Kitabın türü nedir?
    Türünün özellikleri nelerdir?
    Kitabın arkasında kısa yazı nedir?
    Arka kapakta yer alan barkod nedir?
    Gri barkod ne anlam içerir?
    Sahte kitap alırsak ne olur?
    Orijinal kitap alırsak ne olur?
    Yazara katkısı ne?
    Vicdanımıza katkısı ne?
    Bu kitapta hoşumuza giden gitmeyen şeyleri basan yerle paylaşmak istersek nasıl paylaşırız?
    Basımevi iletişim adresi neden kitapta belirtilir?
    Ve inanın daha birçok soruyu daha kitaba geçmeden yanıtladık…
    Sonra kitaba geçince şu sözleri duydum “Ne çok kişi uğraşmış öğretmenim!” Evet, işte beklediğim buydu. Bir kitap kolay yazılmıyor. Yazar kolay olunmuyor. Kitaplar ne değerli… “Kitaplar, emekle ortaya çıkar. Sadece yazarın değil birçok kişinin de katkısıyla ortaya çıkıyor.” dedim.
    Kitaba başladığımızda bir süre ben okudum, ardından hikayenin en heyecanlı yerinde durdurup “ Sizce nasıl devam etmiştir? Siz olsaydınız nasıl tamamlardınız? Ne hissettiniz? Böyle diyen birine siz nasıl yanıt verirdiniz?” gibi birçok şey…

    Bu iletiyi paylaşma amacım ise kendime referans olarak kullanmak istememdir. Bir gün bir hayırsever şüphe duyacak olursa diye elimdeki halihazırdaki çalışmamı bilsin isterim. Hepinize teşekkür ederim. Bir kitap ne çok şeyi değiştiriyor!
  • 841 syf.
    ·10 günde·Beğendi·9/10
    “TAK TAK TAK…!
    İncelemeyi tıklattım açtım girdim!
    Gece sessiz… Aaa… tren gidiyor. İstasyon yakın Çufçufçuf! Dıııııtttt! Dur bakalım gökyüzüne hava açık mı? Hay Allah! Bacağım masaya çarptı. Morarır şimdi. Eyvah! Kardeşim uyandı.
    --Abla yatıp zıbarır mısın artık?
    --Derya kes çeneni işim var sen uyu… “
    Diye girdim incelemeye, şimdi biraz ciddiyet.

    Neden böyle girdim? Çünkü kitap bu şekilde ilerlemekte genel olarak. James Bey çok farklı bir yazım kullandığı için, çevirisi baya zor olmuş başyapıtımızın. Hatta örnek veriyorum bunu aceba hangi kafa ile nasıl çevirdi?:
    “ Fifofom. Buynuma biy İylandalıyın kan kokusuy geliyoy.”(sayfa 75-YKY)
    Yorumsuz kaldım. Devam edelim

    James Joyce ile tanışma kitabımdı. Yanlış bir seçim oldu. Siz ilk bu eserden başlamayın. Ama pişman olmadım. Ön hazırlık yapıp gelmiştim. Nedir bu ön hazırlık?
    Baya abartanlar var ama bence yapılması gereken ilk başta Kitabı Mukaddes hakkında bilgi edinilmeli, Odysseia ve Hamlet okunmalı. Bunlar yeterli mi? Hayır değil ancak ben şöyle düşünüyorum:
    Az bilgi ile bu kitap okunup daha sonra okunması gereken kitaplar okunup, araştırılması gereken tüm bilgiler toplanıp, tekrardan okunmalı ki ben, çocukken okuduğum klasikler dışında, başka bir kitabı ikinci kez okumam. Sıkılıyorum çünkü. Ama Ulysses’i ikinci kez okuyacağım. Okunmalı ki tam olarak oturtulabilsin. Peki böyle yapılsa da tamamen anlaşılabilir mi ki? Hayır sanmam. Nitekim buyrunuz kitapla ilgili bazı sözler:
    Umberto Eco, Ulysses’i ilk defa okumasını “zahmetli” sözcüğü ile tarif ederek, kitabın zor okunduğundan bahsediyor. Ayrıca Eco, Ulysses hakkındaki ilk düşüncelerini şöyle aktarıyor: “Kitabın ilk, zahmetli okumasından sonra, aradan fazla zaman geçmeden hemen söyleyelim, Ulysses bir sanat eseri değil. Joyce romanın uygulamalarında bir tür psikolojik ve stilistik noktacılık uygulamış ama bir türlü senteze ulaşamamış…”
    Virginia Woolf: “Bazı bölümleri yeniden okumalıyım. Belki de eserin nihai güzelliğini asla çağdaşları yakalayamıyor; ama bence çağdaşları şaşırtmak gerek; ve şaşıran ben değildim.”
    http://www.edebiyathaber.net/...r-javanshir-gadimov/
    Yani dostlar, anlamaya çok fazla çalışmayın., yapılamaz zaten. Yazarın kendisi de bunu dile getirmiş:
    "Profesörlerin üzerine tartışacakları, gerçekten ne demek istediğimi anlamaya çalışacakları birçok muamma yarattım, zaten bu da ölümsüz olmanın tek yolu"

    İçeriğe birazcık değinirsem;
    Kitap bilinç akışı tekniği ile yazılmış. Ben bu tekniği bilmem öyle diyorlar ama. Benim bildiğim ise bilinci hapseden bir kitap olduğu. Uykusuz gecelerim oldu sayesinde düşünmekten.

    Birçok isim var kitapta, yüzlerce hatta. Ama oturmuş iki karakter var: Stephan ve Blomm. Neyse ki her yerde varlar, yoksa kafayı yememek elde değil. Ayrıca tekrar benim girişe dönersek;
    Mahallenin delisi diye adlandırılan insanlar vardır ya hani, kitap sanki o şekilde yazılmış. Akıldan ne geçiyorsa cümle, sözcük hatta ses yazılmış ve aktarılmış. En büyük hata ise benim için; İtalyanca cümle ve kelimelerin çevrilmemiş olması. Bu çok can sıkıcı. Neyse ki İtalya sempatim olduğu için es geçiyorum.

    Konulara gelirsek neler neler yok ki: Aşk, ölüm, mahkeme, müzik, şarkılar hatta notalar, gösteri, şiir vs. vs.
    Bölümler halindeki eserde her bölümde ayrı bir tat var. Bazı bölümlerde kahkaha atarken, bazı bölümler bitsin artık diye ilerledi.

    Kitapta müstehcen yerler var evet, ama beni çok rahatsız etmedi. Kitap ilk yazıldığında bazılarını çok rahatsız etmiş. Yeri gelmiş yasaklanmış, yeri gelmiş yakılmış. Tabiki bu sadece müstehcenlikten değil. Dinle dalga geçilip, hakaret edildiği gerekçesiyle yapılmış bunlar. Neyse ki sonradan tekrar kazandırılmış bizlere.

    Ekleyeceklerim arasına; Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar ile benzerlikleri olduğunu, hatta Joyce’den etkilendiği bile söylenmekte diye de ekliyorum.

    Kardeşim mışıl mışıl uyurken sıra benim uyumama geliyor dostlarım. yeri gelmişken bu esere ek tam da o etkide aynı gruptan iki parçayı da bırakıyorum. Sağlıcakla kalınız.
    https://www.youtube.com/watch?v=0fsLJPxguWU
    https://www.youtube.com/watch?v=KVyWc7pab34
    NOT: Bu incelemeyi gece 01:30'dan sonra yazdığım için böyle yoksa şu anda yazmadım. Henüz o kadar delirmedim:)
  • Müslüm... ❤️
    Hakan Günday...
    Aynı cümlenin öznesi olabilirlermiş...
    Müslüm’ün senaryosu Hakan Günday’ın kaleminden çıkmış.
    Doğru seçim mi?
    Kesinlikle evet çünkü Müslüm’ün hayatı yeraltı edebiyatını aratmayacak kadar karanlık, ürkütücü ve yaralayıcı...
    Arabesk neden var anladım...
    Arabesk müzik değil aslında, arabesk yaşanan acı...
    Bir çığlık...
    Arabesk bir kıvılcımdan doğan yangın...
    Ucu kör bir bıçak...

    Çünkü gördüm, annesinin kanıyla yıkanan bardaktan ilk rakısını ağlaya ağlaya içti 14 yaşındaki Müslüm...
    Az önce babası, kardeşinin ve kendisinin gözü önünde, annesini ve 2 yaşındaki kız kardeşini yer sofrasını kana bulayarak bıçakla paramparça etti ; kan sıçradı rakı bardağına, yer sofrasına, duvara, kilime, ellerine, ruhuna, kalbine....

    Türküyü söylemeyen , kendisi türkü olan bir adam Müslüm...
    Yaralarını iyileştiremeyen adam...
    Her ayağa kalkmaya yeltendiğinde yere devrilen adam...
    Kafatasındaki plakayı gizlemek için alnına saçlarını düşürerek gizlemeye çalışan adam...
    Babasının küfrederek avuçlarına koyduğu bir avuç toprağı, kardeşinin mezarına yetiştirmek için koşarken düşüp toprağı avuçlarından savrulan çocuk adam...
    Herkesin cennette doğduğuna ama kendisinin cehennemde büyüdüğüne inanan vicdanının ağırlığını taşımaya gücü yetmeyen delikanlı adam...
    Muhterem Nur’un deyimiyle : Güzel adamsın be...
    ADAM tarifi yakışmış Müslüm’e...
    “Adam olmak” la “erkek olmak” arasında çok fark var çünkü , adam olmak ayrı bir şey bunu kadınlar bilir ...
    (Siz benim ne çektiğimi nerden bileceksiniz, diyenler affınıza sığınıyorum.)
    Beyaz takım elbise giymesini yadırgardım arada ekranlarda tesadüfen gördüğümde...
    Halbuki Muhterem Nur’un ona özel diktirdiği bu takımın bir anlamı var : Annesi çamaşırcıdır ve çarşaf yıkar hep...
    Beyaz sabun kokan beyaz çamaşırlar anne rengidir, anne kokusudur...
    Çocukluğundan beri âşık olduğu Muhterem onun hayatına çeki düzen verir , sahneyi izlerken düşündüm : Seven her kadın erkeğinin dünyasını cennete çeviriyor bir bakıma.
    Müslüm; aşkına ihanet etmez, başka kadına bakmaz, kadınını ezmez, yok saymaz, görmezden gelmez, ona kulağını tıkamaz, yaralamaz...
    “ Sen beni bırakma !” der “Herkes beni bıraktı, sen bırakma...”
    “Benden önce ölme.” der. “ Buna dayanamam...”
    “Sen benim ciğerimsin.” der .
    “Ciğerini deşme...”
    Söz verir Muhterem’e de:
    “Seni asla terk etmeyeceğim.”
    ........
    Bir fotoğraf karesinden geriye kalan tek kişinin kendisi olduğunu söylediğinde yine hatırladım :
    Ölüm var...
    Her an,hepimize, hem de hemen şu anda gelebilecek ölüm...
    Yarım kalacak ne çok şey olacak ardımızda, söylemediğimiz ne çok kırgınlığımız...
    Çok başarıl oldu ölmeden ama başarıya giden yolda taviz vermedi yanlışlara : Para için, şöhret için, ün için, alkış için... eğilmedi, adamlığından taviz vermedi hiç,
    kimseyi kırmadı, sevdiklerini kaybetmemek için “Sök kalbini!” deseler sökerdi...
    Böyle adamlar olsun hayatımızda...
    Değer bilen...
    Merhametli...
    Güven veren...
    Yüreği güzel...

    Son sözleri de bıçak gibi keskindi : Hayat zordu ama güzeldi. Hakkınızı helal edin...
    Son söz :
    Güzel adamsın be Müslüm... ❤️
    https://youtu.be/u9EFGKuxlMQ
  • 116 syf.
    ·6 günde·Beğendi·8/10
    Yalnızlıklar…
    Bir kelime kaç farklı şeye benzetilebilir? Bir kelimeden yola çıkarak kaç farklı diyar gezilebilir? Kurulan cümleler, sanatlı dilde yazılmış her metinde olduğu gibi insanı duraksatıp düşündürüyor. Hele ki vakit gece yarısını çoktan geçmiş, saat 4’e ramak kalmış, geceye karışan köpek sesleri ve hafif bir lamba uğultusundan başka ses yoksa; insan, elini tutan yalnızlığın peşine takılıp başlıyor düşünmeye.

    Sayfalar ilerledikçe HAT’a bu kitabından başlamanın daha iyi bir seçim olduğunu anladım. Çünkü Sonsuzluğa Nokta ile kalbimi buza çeviren hisler olmadan okumak, şüphesiz bu kitabı benim için daha lezzetli hale getirirdi.

    Ben şiir okumayı çok severim. Şiirleri öyle lalettayin bir havada da okumam. O kadar yavaş okurum ki şairin kalbindekiler zihnime, zihnimden kalbime damla damla aksın. Damla damla aksın ki o düzenli akış, düzenli artan bir ritimle ruhuma dolsun. Çoğu zaman göğsüm bir çiçek bahçesine döner çok seversem eğer. O, sevdiğim şey -artık her ne ise- göğsümde pıt pıt açılan binlerce çiçek olur. Bahar olurum. Güneşle gülen yeşil olurum. Çiçekte biten koku olurum. Yüzüm gelinciğe benzer, gözlerim gelinciğin ortasındaki karasına. Binlerce çiçeğin aynı anda açılması kadar güzel şey var mıdır ki?

    Şiir okumak, deniz kızı misali suya dalmak gibidir. Nefes alma korkusu olmadan, süzülmek gibi sularda… Ama tehlikesiz olduğunu da varsayın. Dostane gülümseyen balıklar eşliğinde, pırıl pırıl sularda karşılaşılan güzellikler, kulaç kulaç ilerledikçe zenginleşir ve insan balıkların birbirlerine söyledikleri şarkıları işitip, gözlerinin önündeki zenginliğe, anlam bolluğuna baktıkça, hayranlık ve hayranlıkla harmanlanan bir şaşkınlıkla duraksar. Kalbimin atış sesi, balıkların aşık atmalarına karışırken, süzülürüm kelimelerin deryasında. Şiir okumak budur.

    HAT belki mütevazi olmak isteyerek, şiir kitabı değil şiirsel metinler, demiştir. Kim bilir?.. Fakat ne niyetle okunursa okunsun, çok baba bir şiir kitabı havası olduğu aşikar.

    ***

    Bazen ‘’yalnızlık’’ı benzettiği şeyler çok güzeldi. Bazense çok tuhaf. Misal postacının taşıdığı yük, neden yalnızlık olur ki? Postalar hep haber getirir ötelerden. Öteler hep kalabalık değil midir? Üstelik basım yılı 1993. Mektupların varlığı hala hayatımızdayken…

    ‘’Ben, sensizliği yalnızlık sanmıştım bir keresinde.’’ Bu… Bu oldukça iyiydi. Yazanı da çok sevmiş olmalı ki kitapta ara ara kullanıp, metne dağıtmış bu hoş cümleyi.

    ‘’kapılar esnerdi kedi kedi, pervazlar gevşerdi.’’ Yok artık! dedim bu satırı okuduğumda, daha önce kaç satırda daha bunu dediğimi unutarak. Bu benzetme çok güzel değil mi?..

    Kitap rengarenk çizili. Farklı renklerde ve tonlarda fosforlu kalemlerim var. Hepsi farklı insanların hediyesi. Kalem dendi mi, ölürüm ölürüm sevmekten. Yine bir başka arkadaşımın hediye ettiği deftere yazarken bu satırları, Ankara bembeyaz ve sevimli bir sisle örtülü, üşümüş de üstüne göklerden beyaz bir yorgan inmiş gibi. Soğuyup birkaç yudumu kalmış dibek kahvemden gelen o tanıdık koku, keyfime keyif katıyor. Şimdi önümde kalabalık bir Yalnızlıklar var ve ben okuduğum için mutluyum. Okumak ne güzel şey! Herkesin kalbinden bir parça sevgisini gönderdiği eşyalarımla okumak ise apayrı güzel. Yalnızlıklar 'ın Muradın hediyesi olduğunu söylemiş miydim? (Murat’ın yazmak uzak ve soğuk geldi. Noktalama ve imlayı dağlara salabilir miyim bugün?)

    ‘’Anlardım ki, insan bir başkasındaki kendini okur’’ Ne güzel, insan insanın aynası olmuşsa, bu çok iyi bir şey değil midir? Fakat ‘’ve okunan yalnızlıktır’’ [sy. 54] der HAT ve ‘’Haydaaa’’ der Kübra.
    Bir insanda kendini görmek,
    Bir insanda kendini okumak,
    Bir insanda kendini keşfetmek,
    Bir insanda kendini bulmak,
    ……………
    neden yalnızlıktır? İnsan, tek başına da kalabalıktır oysa. Kendimle çok mutlu olduğum için mi böyle hissediyor ve düşünüyorum? İnsan için en kötüsü de kendisiyle kavgalı olmaktır…. İnsan için en kötüsü kendini sevmemektir…

    ‘’Ölülerin dönüp dolaşıp bizde yaşamasıdır yalnızlık’’ [sy.55] Evde somut bir sesin olmaması mıdır yalnızlık? Ölmüşlerimizin anıları varken, yoklukları yalnızlık mıdır?... Benim babam ahiret yurduna göçeli 3 yıl oldu. Bu cümlenin sonuna koyacağım hiçbir nokta yok ki o boşluğu anlatsın. Onsuzluğu yalnızlık olarak düşündüğümde sanki biri, iki avuç kurşunu eritip göğsüme döküyor. O yüzden böyle düşünmemeye çalışıyorum. Onu pastel tonlarda, şeritli bir üst, düz gri altlı pijamalarıyla hatırlıyorum en çok. ‘’Gel gızım şu sırtımı bir çiğne’’ derdi. (Ne yani hepiniz evinizde İstanbul Türkçesiyle mi konuşuyorsunuz? Eve girince k’ler g olur o kadar!) Korkardım ezerim diye. ‘’Çık çık’’ diye ısrar ederdi. Kütletirdim anime gözlerle. Bazen masaj yapardım sırtına, başına. Onu, o aile olmanın huzurunu suratında taşımasıyla hatırlıyorum, onun cebindeki son kuruşa kadar insanlara yardım ettiğini bilmekle yaşıyorum… Onun yokluğu acı değil, böyle anılarının varlığıyla huzur ve gurur benim için. Bu yüzden ölülerin dönüp dolaşıp bizde yaşaması, yalnızlık değil YAŞAMAKTIR. Ve sonra şair ‘’Hiç kuşkusuz, dünya ölülerle ağırdır; ve yeryüzü onlarla kalabalık.’’ der, hemfikir oluruz.

    ‘’Yalnızlık bende bensizlikti oysa’’ der ve bir kez daha hemfikir oluruz, sis dağılmış, güneş sarı sarı yaprakların ve arabaların üzerine düşerken…

    ‘’…diş ve düş gıcırtıları’’ dedi, gülümsedim. Çift yumurta ikizleri gibi duruyordu bu tabir karşımda…

    Sonra bir satırla daha karşılaştım ve dua ettim hemen: ‘’Bu satırlar olmayacak bir aşkın içinde eli kolu bağlı birine denk gelmesin Allahım’’ dedim. ‘’Zangır zangır bir tren geçerdi ya, damarlarımızdan; yalnızlık onun dönmeyeceğini bilmekti.’’ #25826758

    ***

    ‘’Çocukların büyüttüğü bir çocuktur yalnızlık;
    geceleri yastık altlarında büyür,
    ikindileri okul bahçesinde paydos ziliyle,
    masallarda bir de’’
    Öyle midir? İkindiler, okul bahçesinde paydos ziliyle büyüttüğüm yalnızlık olmadı hiç. (Belki HAT çocukların o acımasızlığı dillerine yansıttığı yaşlarda, kafasında çıkan yara sonrası o kısımda bir daha saç çıkmayınca ‘’aynalı’’ denerek yalnız bırakıldığı için yazdı bunu.) Her daim çevresi kalabalık bir çocuktum. Hiçbir şey yapamasak, mahalledeki arkadaşlar toplanır çekirdek yer, harabe binalarda korku hikayeleri uydurup, olmayan kahramanları arardık. Burnumuza dolan rutubetli koku bile bizi yıldırmaz, birbirimize elma şekeri kadar açılmış gözlerle sokulur, ilk çıtta sıçrar, ikinci çıtta da tabanları yağlardık. Biz yalnızlıkla büyümedik çok şükür; yalnızlığı, yalnız bıraktık.

    ***

    Yalnızlık, artık yalnızlık anlamını yitirip, söylemek istediği her ne ise o olmuş bu satırlarda. Tarih olmuş, hancı olmuş, kalabalık olmuş, yar olmuş, kuş olmuş, masadaki toz olmuş. Aynı eski oyunlardan Çaydanlık gibi. Ayfer Tunç’un kitabından öğrendim bunu da. :) Eşanlamı olan bir kelime seçilir, herkes o kelimenin iki farklı anlamıyla cümle kurar, o kelime yerine de çaydanlık dermiş, ortadaki kişi de o kelimeyi tahmin etmeye çalışırmış. :)

    Kitabın sonuna geldiğimde ''Benim için güzel bir deneyim oldu neyse ki'' dedim. Tabi arada HAT, HAT’lığını yapmış birkaç satırda ama kitap şiirsel metinler olduğu için çok batmıyor, roman ayrıntılı verdiği için daha olumsuz bir etki bırakıyor. Bu kitap bence betimleme ve süslü cümle kurma noktasında çok başarılı bir kitap. Daha evvel HAT'ı hiç okumamışlar bundan başlamalı ki arıza yaşamasın. Keyifli okumalar herkese.

    ‘’Kimileri düşer yalnızlığa,
    kimileri yükselir.’’
    Her daim yükselmeniz dileğiyle.
  • 264 syf.
    ·3 günde·Beğendi·10/10
    *

    “(…)Efendiler ve ey millet, iyi biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, mensuplar memleketi olamaz. En doğru, en gerçek yol, medeniyet yoludur. Medeniyetin gerektirdiğini yapmak insan olmak için yeterlidir.”

    Mustafa Kemal Atatürk (Hâkimiyet-i Milliye: 01.09.1925 – Kastamonu’da ikinci konuşma)

    *
    Gazi Paşa bu sözlerin öncesinde “ Türkiye Cumhuriyeti halkı, ileriye ve yeniliğe uzun adımlarla yürümeye devam edecektir.” diyor. Bunu derken, daha önce uykuya dalmış, hastalıklı bir dönemden bahis ediyor. Ve bu durumun kalıcı değil, geçici olduğunu, bakınız uyandınız diyerek konuşmasına devam ediyor…

    Ve Yıl 2019…

    Türkiye Cumhuriyeti’nin her bir kurumu!
    Her bir özel kuruluşu!
    Adliyesi!
    Polisi!
    Askeri!
    Jandarması!
    Okulları!
    Hastaneleri!
    Aklınıza gelecek ya da gelmeyecek her bir iştirak cemaatin, bir tarikatın ağına takılmış!
    Her bir Unvan kula, KUL olmuş!
    Hepsi menfaat ve rant uğruna peşkeş çekilmiş!
    Sağınız ya da solunuz, selam verdiğiniz herkes bir taraf olmuş!
    Yukarı çıkabilmek adına;
    BERABER YÜRÜMÜŞLER BU YOLLARDA!
    BERABER YÜRÜMÜŞLER BU YILLARDA!

    Ne istedin de vermedikten;
    Aldatıldık, Kandırıldık durumuna evrilmiş, ama;
    Bu husus bir son için değil, başka cemaat ve tarikatların devletin içine girmesine vesile olmuş!
    *
    Kamu Spotu:
    “Spoiler olma ihtimali olan sürpriz bozanlar olabilir. Bu uyarı sadece bilgilendirme amaçlıdır.”
    *

    15 Temmuz Öncesi ve sonrası neler yaşandı, neler yaşanıyor, bu duruma kısaca bir göz atalım.

    METASTAZ: DEVLETİN İÇİNDE DEVLET, DEVLETİN İÇİNDE KANSER!

    İncelemeye İlker Başbuğ’un her şeyi çok önceden öngördüğü, başta Türk Silahlı Kuvvetleri olmak üzere, hepimizi uyardığı 2009 Harbiye konuşması ile başlamak istiyorum. Malum bu konuşmasından sonra ki evrelerde, Ergenekon kumpası çerçevesinde itibarsızlaştırılmak için içeri alındı! Bu konu kitap içeriğinde bulunmamaktadır.

    5 Dakikalık Video Linki: https://www.youtube.com/watch?v=dCDDLaKTSwU

    İlker Başbuğ bu konuşma da diyor ki;

    “Bazı marjinal grupların, dinsel eğilimleri kullanarak, sermaye biriktirerek yatırımlara yönelmesi, dernek ve vakıflar kurarak eğitim ve öğretim alanında ve nihayetinde siyasal alanda etkin olmaya çalıştıklarını sıkça görmekteyiz.”

    FETÖ yapılanmasının hem yurt içi hem de yurt dışında büyümesi, dershaneler başta olmak üzere, liselere, üniversitelere, özel okullara sızması, bu vesile ile siyaseten güçlenip devlet kadrolarına yerleşmeye çalışması… Çalışması kelimesi biraz basit, işte bu yıllarda yerleşmesi ve bizzat kurucusu, işleticisi, ders vericisi olması. Polis olması, doktor olması, yargıç olması, Türk Silahlı Kuvvetlerinde yetkin konumlara gelmesi ayyuka çıkmış vaziyette.

    2000 yılından önce var olan yapı, 2000 yılından sonra ete kemiğe bürünmeye başlıyor, 2005 yılından sonra ise yavaş yavaş idareyi ele alıyor ve ufaktan fikir ayrılıkları başlıyor. Bu fikir ayrılıklarından önce, FETÖ ile ilgili kimler ne diyordu?

    Bu HASRET niye, bu gurbet NİYE? Diye başlayan 5 dakikalık bir video izlemek ister misiniz?
    https://www.youtube.com/watch?v=BNWmW3tALJU

    Çünkü yazmak istemiyorum, yazdıkça insanın ruhu daralıyor.

    Hep birlikte yavaş yavaş geldiler, sabır ile geldiler, imam hatiplerden mezun olanlar, imam olmadılar; Avukat oldu, Savcı oldu, Emniyet Genel Müdürü oldu, Vali oldu, Profesör oldu, Bakan oldu, Milletvekili oldu, Bilişim Uzmanı olmaya çalıştı, büyük sermayelerle Holding sahibi oldu, gün geldi bunların hepsi gizlenmeyi bıraktı ve gün yüzüne çıktı. Fetö dediğimiz oluşum, vücut buldu, televizyonlarda yayın yapmaya başladı, devletin en yetkilileri gel artık hasret bitsin demeye, Türkçe Olimpiyatları düzenlemeye, hatta bu olimpiyatların anısına bozuk paralara bile basılmaya, Devletin televizyonu TRT’de boy göstermeye başladılar.

    Şimdi … Derin bir nefes alın…

    Yıl 2000… Cumhuriyet Başsavcısı Nuh Mete Yüksel FETÖ soruşturması başlattı, yalnız vücut bulan örgüt, bu durumu oy birliği ile saf dışı bıraktı. Nuh Mete Yüksel kumpas kasetler düzenlenip, bertaraf edildi.

    Daha sonra Savcı Hamza Keleş, davaya devam etmek istedi… Gülen’in terörden ceza almasını ve yakalanmasını istedi… Oy birliği ile reddedildi, Gülen temize çekildi. Savcı’nın ödülü ise yetkileri alınarak sürülmek, daha sonra ise Ergenekon kumpasına karıştırılmaktı.

    Daha sonra bu durumu kaşıyıp, kim Gülen’in ceza alması ve örgüt kurma suçundan yargılanması için bir adım atsa, bertaraf edildi, kamu önünde itibarsızlaştırıldı, Ergenekon ve Balyoz davalarında yargılandı. Kısacası Fetö ve işbirlikçileri Cumhuriyet ile hesaplaşma evresine girdi!

    Aklınıza gelebilecek her Holding… Bunların içine Koç’u da koyun, Sabancı’yı da koyun hiç fark etmez, hepsi bu işin içine bir taraftan girmiş ve girmeleri sağlanmış. Birçok parasal konu BANK ASYA üzerinden dönmüş… Zaten bilinen bir durum.

    Yıllar geçmiş, araları bozulmuş…

    Gülen, Bank Asya’ya para yatırılmasının yaygarasını koparırken, Erdoğan paraların bankadan çekilmesinin talimatını veriyordu. Sonuç: Parayı çekenler masum, yatırılanlar suçlu idi. Bu kim olursa olsun demek isterdim ama güçsüz kalan kısım suçlu kalacak, parası olan büyük gruplar bu durumdan yara almadan sıyrılacaktı…

    Çünkü nemalanacak kişiler için *vergi büyük bir mükafattı…

    ***

    Şimdi bu örgüt, kendi arasında birlikte yola çıktıkları ile bozuştu ve anlaşamadı. Rant, para, unvan… Birçok sebebi var. Malum 15 Temmuz Darbe girişimi yaşandı. Bu zamana kadar olan şeyler ile bundan sonra olan şeyler değişti, ama nasıl değişti…

    Yargının içinde FETÖ hala vardı, bu Hakim ve Savcılar, para karşılığı FETÖ Terör örgütüne yardım ve yataklık yapanları beraat ettirmeye başladı. Kimisi tanınan isimler, kimisi tanınmayan isimler… Bunun yargı önündeki adı: Fetö Borsası idi…

    Ortada dönen rakamlar 3-5 bin değil, 3 Milyon Amerikan dolarları, 1 Milyon Eurolar… Bu paraları almak için, iş adamları şantaja uğruyor, kimisi mal mülkten vazgeçiyor ve beş kuruş almadan holdinglerini devir ediyor, kimisi ise şikayette bulunup, bu hakim ve savcıların yakalanmasını sağlıyor ya da çalışıyor… Yalnız, çok cüzi miktarlara bu şirketlere konanlar, iktidarın en yakınları oluyor!

    Anlayacağınız, işin içinde iş, Fetö’nün içinde Fetö var.!

    Hiçbir kurum birbirine güvenmiyor, parası olan iş adamları sıkıştırılıyor. Bak sen bizi gör, yoksa sana operasyon düzenlenecek diyorlar ve para koparmaya çalışıyorlar. Dediğim gibi bu da kendi içinde gelişen bir örgüt ve kim bilir yargılanan kaç kişi bu sayede cezasız kurtuldu bu işten.

    Bu neden önemli? Yesinler birbirlerini diyenler olabilir, lakin işin içinde daha önce kurulan kumpaslar var.

    Fenerbahçe’ye kurulan bir kumpas var, Ergenekon, Balyoz, Odatv var… Var oğlu var… Bu davalarda canına kıyan kaç yüz masum insan var, işlerinden olan, annesiz babasız kalan kaç çocuk var, yıllarca boşu boşuna hapis yatan, psikoloji bozulmuş kaç masum insan var?

    Düşünün; 2009’da üretilmiş Word yazı fontu, 2002 yılında işlenmiş suçta kullanılıyor, bunun akıl ve mantığı nedir? Bolca sahte belgeler var, bu belgelerle atılan iftiralar var, bozuk silahların bahçelere gömüldüğü, TRT’nin bizzat canlı verdiği görüntüler var, bu görüntüler üzerinden yapılan örgüt suçlamaları var…

    O kadar çok şey var ki, insan ne yok diyor?

    Yok olan şey adalet! Adalet yok!

    KENDİ İÇLERİNDE Kİ ÇEKİŞME, KENDİ İÇLERİNDE Kİ RANT, DÖNÜP DOLAŞTI HEPİMİZİ VURDU!
    Devlet kurumlarına maalesef güven kalmadı.

    Güven kalmadı derken, güven kalmadı demek istiyorum…
    24.02.2019… Yeni Meclis başkanı seçildi, malum Binali Bey İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan adayı oldu.

    Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ve onunla birlikte yürüyenlerin kurduğu ülkenin 2019 yılı Meclis başkanı cemaat için ne diyordu?
    Gülen’in kasetlerini dinleyerek, yazılarını okuyarak yetiştik. Bu ve daha fazlasına Youtube üzerinden ulaşabilirsiniz.
    Yani demem o ki, bu operasyonlar başlamadan çok ama çok önce… Ahmet Taner Kışlalılar, Uğur Mumcular, Abdi İpekçiler bugünleri görüp seslerinin yettiğinden daha fazlası ile bu halkı uyarmadı mı?
    Bunun karşılığını ne olarak aldılar, ödedikleri bedel ne oldu?
    Canları… Evet, canlarıyla ödediler, neye yaradı? Gördüğümüz kadarı ile hiçbir şeye…
    KANDIRILDIK dediler ya, geçiniz efendim…
    Herkesin ALLAH’a şükür, aklı var yahu, yemezler yani… Bu kaçıncı kandırılma?

    *

    Bu kitapla beraber, kafanızda hiç belirmemiş konuları daha fazla öğrenmek isteyeceksiniz,
    Cemaat denen olgunun sadece din temalı olmadığını,
    Amaçlarının Laik Cumhuriyeti temellerinden yıkmak istediklerini,
    Devletin kontrolünü tamamen ele geçirmek istediklerini,
    İşin içinde sadece para varsa var olduklarını,
    Manevi tek bir hareketlerinin olmadığını,
    Zengin iş adamları ve holdinglerin nasıl hizmet ettiğini,
    15 Temmuz’da başlatılan yargılamalardan, parası olanların nasıl beraat ettirildiği,
    Yargı’nın içinin hala temizlenmediğini, temizlense dahi, aynısının laciverti ile nasıl yeniden tertip edildiğini,
    Medya gruplarının nasıl istila edildiğini,
    İktidarın hep birlikte nasıl yan yana YÜRÜDÜĞÜNÜ,
    İnsanları nasıl itibarsızlaştırdıklarını,
    Ve nasıl ders almadan, aynı hataları yaptıklarını göreceksiniz.

    Metastaz, bir distopya değildir. Devletin bütün organlarının nasıl virüs kaptığını ve bu organların birer birer nasıl iflas ettirildiğini anlatan, her gün bir başka organa nasıl sıçradığını kanıtlarıyla size sunan acı ama gerçek sözcüğünün vücut bulmuş halidir.

    Batılı yazarların distopyalarını, ütopyalarını okuyup, kendi ülke gerçekleri ile yüzleşeyemeyen, söz de APOLİTİK okurlara ise söyleyecek sözüm yoktur. Sizin görmezden geldiğiniz kadar, zamanı gelecek siz de görmezden gelineceksiniz… Haksız yere içeri atılan insanların, neyin savaşını verdiğini bilmemek sizin ayıbınızdır. Bu bir kitap meselesi değil, bir karakter meselesidir. Gün gelir canınız yanar, ADALET diye bağırırsınız, kimseden ses çıkmaz, işte o zaman o işin öyle olmadığını başınıza geldiğinde, tek olduğunuzda anlarsınız. Seçim sizin sayın APOLİTİK arkadaşlar…

    *

    Sözcü Gazetesi, 15 Ocak 2014 günü işte bu gazete manşeti ile durumu özetledi…
    DEVLETİ KAYBETTİK!
    https://ibb.co/Y0nLfpd

    *

    1920 yılında Mustafa Kemal şöyle diyordu;

    “Memleketimizin ellide biri değil, her tarafı tahrip edilse, her tarafı ateşler içinde bırakılsa, biz bu toprakların üstünde bir tepeye çıkacağız ve oradan savunma ile meşgul olacağız.”

    Ve bunu yaptı değil mi? Bu CUMHURİYET kolay kurulmadı, kolayca teslim olmayı da HAK ETMİYOR!

    *

    Ve son Söz;

    Ey Türk Gençliği!

    Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, MUHAFAZA VE MÜDAFAA etmektir.

    Mevcudiyetinin ve istikbalinin YEGÂNE temeli budur. Bu temel, senin, en KIYMETLİ hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, DAHİLÎ VE HARİCÎ bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin İMKÂN VE ŞERÂİTİNİ düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İSTİKLÂL VE CUMHURİYETİNE kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir GALİBİYETİN MÜMESSİLİ olabilirler. CEBREN VE HİLE ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün ORDULARI DAĞITILMIŞ ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, İKTİDARA SAHİP OLANLAR gaflet ve dalâlet ve HATTÂ HIYANET içinde bulunabilirler. Hattâ bu İKTİDAR SAHİPLERİ şahsî menfaatlerini, müstevlilerin SİYASİ EMELLERİYLE TEVHİT EDEBİLİRLER. Millet, fakr ü zaruret içinde HARAP VE BÎTAP düşmüş olabilir.

    Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu AHVAL VE ŞERÂİT içinde dahi, vazifen;
    TÜRK İSTİKLÂL VE CUMHURİYETİNİ KURTARMAKTIR!

    MUHTAÇ OLDUĞUN KUDRET, DAMARLARINDAKİ ASİL KANDA MEVCUTTUR!

    Mustafa Kemal Atatürk
    20 Ekim 1927

    *

    Aldous Huxley demiş ya;

    ”Tarihten alınması gereken en önemli ders, insanların tarihten pek fazla ders almadıklarıdır.” #41302634

    *
  • 80 syf.
    ·2 günde·Puan vermedi
    ARTHUR SCHOPENHAUER …
    Bir deha, edebi dili harika olan düşünür... Yazdıklarını okurken illaki kendinizden tespitler bulacaksınız.Arthur belki insan sevmez ama insanı çok iyi tanıyıp ve yerinde tahliller yapan bir şahsiyet.Ona hayranım.Her ne kadar katılmadığım noktalar da olsa. Açık sözlülüğü, yapmacıktan uzak olması beni en çok çeken şey.Şunu merak ediyorum, Virginia ile birbirini tanısalardı ne düşünürlerdi birbirleri hakkında?Biri kadınları aşağılıyor diğerifeminist ama ikisi de çok zeki. Kadınlar hakkında bir münakaşa olsa kim kazanırdı? İkisini aynı anda sevmek gülünç geliyor bazılarına.Ama değil.Neyse konuya geleyim, pardon.


    Schopenhauer’i okumak için benim fikrimce hayatını ve de felsefesini iyi bilmelisiniz çünkü düşünür kendi hayatını felsefesine yansıtmıştır.Öncesinde Veysel ATAMAN’IN Varolmanın acısı adlı kitabından hayatını, felsefesini okumanızı tavsiye edebilirim ayrıntılı almış yalnız biraz uslubu ağır ve pek de akıcı değil.David E. Cartwrigt’ın kitabı var gayet ayrıntılı, yalın ve akıcı. Birçok soru işaretine cevap verilmiş, tavsiye edebilirim.

    Not:Bu kitap feminist kardeşlerimin severek okuyacağı bir kitap olmayabilir şimdiden söyleyeyim, okurken besmele çekiniz naçizane tavsiyem.

    Kitap neyi anlatıyor? 80 sayfalık bir kitap bu kadar çok tespit yapabilir mi?Arthur yapar.
    1-Arthur’un kadınlarla alıp veremediği nedir?
    2-Arthur kadınlar hakkında ne düşünüyor?
    3-Aşk var mıdır?
    4-Aşık olmanın nihai amacı nedir?
    5-Aşık olurken seçim nasıl gerçekleşir?
    6-Neden fiziksel özellikler önemli?
    7-Cinselliğin aşkla ilişkisi
    Gibi sorulara cevap verdiği bir kitap.Onun penceresinden cevaplayacağım soruları.

    Birinci kısım kadınlara dair söylemlerini içeriyor.
    Arthur’un kadınlara olan meşhur tutumundan bahsedeyim;
    Arthur efendi diyor ki ; kadınların tek bildiği emek sarfettiği giyim kuşam, cilt bakımı dans, sevdiğinin gönlünü kazanma ve bunlarla bağlantılı eylemler.Ona göre kadın erkeğe itaat etmek için yaratılmış ve onlar borçlarını doğum sancısıyla,çocuk bakıp büyütmek ve erkeğe itaat ile öderler.
    Kime olan borcumuz Arthur Bey?
    Ona göre, kadınlar zihin bakımından dar görüşlü akli melekeleri zayıf yaratıklar. Ona göre kadın kocası ölsün de mirasına konayım rahat ve refah içinde yaşayayım der bu sebeple erkeğin para için yaratıldığını düşünürler.Diğer taraftan kadınlar dürüstlük , adalet, metanet,vicdanla ilgili konularda erkeklerden daha aşağıdadır.Dolayısıyla iki yüzlülük ve riyakarlık kadınlarda doğuştandır. Bu bodur. dar omuzlu, geniş kalçalı ve kısa bacaklı soya, •cins-i latif" ismini verebilen sadece cinsel içgüdüsüyle aklı yahut görüş ufku bulutlanıp kararmış olan erkeklerdir.
    Çok eşlilik olması gereken ve tek eşlilik erkeklere yapılan bir haksızlık, kadına miras ise verilmemelidir.Avrupa’da kadına fazla ve gereksiz önem verildiğini düşünürken, o sıralar kullanılan hanımefendi kelimesi bile kullanılmamalı parayı kazanan kadınlar değil erkeklerdir.Kadınlar ne mutlu ne mutsuz olmalıdır bu onların yararınadır ve erkekleri rahat ettirecektir.
    Görüyorsunuz ya çok kaba ithamlarda bulunmuş Arthur hazretleri.Bunlar sadece birkaçı söylediklerinin.
    Ben bu tutumunu yaşantıları ile bağdaştıyorum (ki çoğu yazar bu şekilde düşünüyor), annesi ile yaşadığı sorunlar, babasının intiharı, hayatı boyunca hep kadınlar tarafından red edilmesi…Özellikle babasının ölümünden sonra Schopenhauer, annesiyle iyi ilişkiler kuramamıştı. Annesinin Schopenhauer’a yazdığı mektuplardan biri, aralarındaki ilişkiyi gösteriyor: “Tahammül edilir şey değilsin, başına bela oluyorsun insanın, seninle birlikte yaşamak güç; ukalalığın bütün iyi taraflarını gölgede bırakıyor, başkalarında kusur bulmadan edemediğin için, o iyi yönlerinin dünyaya hiçbir faydası yok.”
    Esasında kendisi de aşık olmuştur hem de aralarında 26 yaş farkı bulunan bir kıza…Kız kendisinden tiksindiğini açıkça söylemiştir.Hep bir redddedilme ve kadınlar tarafından itici bulunma…Hoş miras bırakılmamalıdır kadına demiştir ama tek miras bıraktığı uzun yıllar yaşadığı(aşık mıydı bilmiyoruz) bir kadındı.Kadınların zeka konusunda aşağı olduğunu söylüyor kendileri.Çocuk zekayı anadan, iradeyi babadan alır da diyor.(E yani burumda erkekler de zeki değil, çünkü annesinden alıyorlar zekayı? )
    Bakmayın bu tutumuna ‘’Kadınlara çok düşkündüm beni bir anlasalardı…’’ diye itiraflarda bulunmuştur.
    Schopenhauer’in kadınlarla ilgili görüşlerinin hayatının ileriki dönemlerinde değişip değişmediyse bilinmiyor. Her ne kadar Wagner’in arkadaşı ve Nietzsche’nin tanıdığı Malwida von Meysenburg, bir kadın arkadaşının, yaşlı filozofun “Oo, daha kadınlarla ilgili son sözümü söylemedim.” dediğini aktarsa da, ünlü filozof, konu hakkında son sözünü yayımlamadan hayatını kaybetmişti.

    İkinci kısım ise muhteşem tespitler ile dolu,aşka dair söylemlerini ele alıyor. Arthur’a göre aşk vardır yalnız bu tamamen yaşama iradesi ve cinsel içgüdü ile alakalı.Ne kadar büyük olursa olsun her aşk bütünüyle cinsiyet içgüdüsü ile ilgilidir.Aşkın nihai amacı gelecek neslin oluşturulması işi, üremedir. Gelecek insanların varlığı bizim içgüdümüz tarafından koşullandığına göre tabiatımızda yapacağımız seçimi de belirleyen şey, aşktırAşk tabiiatın amaçlarina ulaşması için bizim içimize koyduğu bir yanılsamadır.Aşk serüvenin amacından daha soylu ve yüce bir amaç yoktur Schopenhauer’e göre; aşk yeni varlıkların dünyaya getirilmesini sağlar çünkü.
    Birbiri ile tamamen zıt; düşünce beden olarak uygunluğun bulunmadığı kişiler arasında da aşk yaşanabilir, düşmanlıktan, nefretten aşk doğması da pekala mümkündür.Böyle bir aşk deyim yerinde ise gözlerini kör eder ve evlilik ile neticelenirse mutsuz bir evlilik ortaya çıkar.
    Aşk, yaşayan kişinin kendi seçimi değildir mükkemmel, güçlü bir neslin devamı için seçimi tabiat yapar.Bundan dolayı herkes öncelikle güzel olanı arzu eder, üstelik herkes kendinde olmayan özellikleri kusurları güzellik olarak görür, çekici bulur.Mesela çelimsiz bir adam balık etli kadınlardan hoşlanır iken, sarışınlar esmerlerden hoşlanır.(Bu durumda erkekler neden minyon kadınlardan hoşlanır aldınız cevabınızı) Aynı şekilde herkes kendikinin tersi mizaçta olan birini ister.Bir erkekte güzel bir kadını seçmeye iten , türde en iyiyi hedefleyen içgüdüdür, erkek her ne kadar zevkini arttırmaya çalıştığını düşünse de.Bu yüzden; kalçanın bele oranı ve göğüsler gibi vücut oranı erkekler için önemlidir çünkü doğurganlığa işaret eder, görüldüğü gibi erkek seçimini kendisini yapmaz, seçimi yapan gelecek nesli oluşturma içgüdüsüdür.Seçimimi yönlendiren başka etkenler de vardır : Yaş, sağlık, kemiklerin yapısı ve güzel bir yüzdür.Üreme kabiliyeti olan herkes bu amaç uğruna aşık olduğu kişi için her fedakarlığı yapabilir.

    Arthur’un söylemek istedikleri bunlarla sınırlı değil, daha fazlasını yazsam size haksızlık etmiş olacağım​
    musmutlu kalın.
    Keyifli okumalar, sevgili dostlar…️
  • 200 syf.
    İngiliz Edebiyatının feminist yazarı Virginia Woolf, her zaman ilgimi çeken bir yazar olmuştur. Gerek yazdıklarıyla gerekse hayatıyla dikkat çeken bir isim. Çocukluğundan itibaren psikolojik bunalımlar yaşayan Wollf, hayatı boyunca manik depresif ruh halinden kurtulamamıştır. 22 yaşından itibaren 3 defa intihara kalkıştı. Hayatının son zamanlarında iyice psikolojik bunalımlara yenik düşen yazar, yazma yeteneğini kaybettiği ve artık yeni bir fikir üretemeyeceği düşüncesiyle sık sık boğuştu. Bu düşünceler, bu stres onun ruhsal bunalımlara savrulmasına sebep oldu ve bu düştüğü buhrandan, bataklıktan çıkamadı malesef.


    “Canım, yine deliriyorum, eminim bundan. O berbat dönemlerden birine daha tahammül edemeyeceğimizi hissediyorum. Bu kez iyileşmeyeceğim. Sesler duymaya başlıyorum, dikkatimi toplayamıyorum. Bu yüzden en iyisi neyse onu yapacağım… Daha fazla mücadele edemem. Senin hayatını mahvettiğimi biliyorum, ben olmazsam sen çalışabilirsin. Çalışacaksın da, biliyorum bunu. Görüyor musun, şunu bile doğru dürüst yazamıyorum. Okuyamıyorum. Hayatımdaki bütün mutluluğu sana borçlu olduğumu söylemek istiyorum… Beni kurtarabilecek biri olsaydı, o kişi sen olurdun. Her şeyimi yitirdim, bir tek senin iyi biri olduğuna inancım kaldı geride.“ 59 yıla sığdırılmış yaratıcı bir hayatın son cümleleriydi bunlar. Bu satırları yazan Wollf, 59 yaşındayken eşine hayatını daha fazla mahvedemem diye seslendiği satırları ardında bırakarak evinden ayrıldı. Evinin yakınındaki nehre ilerledi, cebini taşlarla doldurdu ve kendini soğuk nehrin sularına bırakıp, defalarca başarısız olduğu intihar eylemini bu defa başarıyla sonlandırdı.


    Virginia Woolf ' un bilnç akışını en iyi uyguladığı kitaplardan biridir Mrs. Dalloway. Peki nedir bilinç akışı tekniği? Karakterlerin kendi iç seslerine kulak vermemizi sağlayan, onların düşüncelerini okuyabileceğimiz bir çeşit monologtur. Ama bir iç monolog. İşte kitabında karakterin düşünme biçimini olduğu gibi iç diyaloglarla aktarma şekli olan bilinç akışı tekniğini uygulayıp edebiyata farklı bir soluk getiren Wollf, edebiyata katkısını bu akımla arşa çıkardı.


    1923 yılında geçen kitapta Mrs. Dalloway' ın tek bir günü anlatılıyor. Hatta tam birgün bile değil. Ama sık sık geçmişe gidildiği için, hikaye biraz uzamış. Kitabın tek birgünde geçmesini özellikle vurguladım. Çünkü tek bir günü anlatan kitabın temalarından biri zaman. Hatta kitabın kahramanlarından biri de İngilteredeki meşhur saat kulesi Big Ben. Big Ben' in her çalışında başka bir karaktere geçiş yapılıyor kitapta.


    Kitaptaki temalardan biri zaman demiştim. Diğer bir tema ise ölüm. Ölümden yani hepimizin kaçınılmaz sonu olandan korkmamak gerektiğini vurguluyor, hayatının her döneminde ölmek için çırpınan, sürekli intihara teşebbüs eden yazarımız. Kitapta ölüm ve yaşam iç içe geçmiş vaziyette. Aynı zamanda akıp giden anın, zamanın nasıl da her karakter tarafından farklı farklı algılandığını da görüyoruz.


    Kitabın temalarından bahsettik, zaman ve ölüm diye. Ama önemli olan ana tema ve kitabın ana teması seçimlerimiz ve sonucunda vazgeçişlerimiz. Hayatlarının akışını değişerecek seçimler yapan karakterlerimiz, nelerden vazgeçtiklerinin, kendileri için doğru olduğunu sandıkları tercihlerden ne kadar emindiler, memnundular acaba?


    Kitapta çok fazla olay örgüsü, derin bir hikaye yok. Başta da dediğim gibi bilinç akışı tekniği uygulandığından bolca karakterler ve onların iç dünyasına ait düşünceleri okuyacaksınız. Yazarın kaleminden bahsetmeye gerek yok. Çünkü hemen hemen her okur Virginia Woolf ' un nasıl başarılı bir anlatıma sahip olduğunu biliyordur.


    Nihayet bir Virginia Woolf kitabı okumanın mutluluğunu yaşıyorum. :) Tam beklediğim gibi depresif bir ruh haliyle yazılmış, başarılı bir romandı. Her şey tek birgün içerisinde düzenlenen bir partinin hazırlıkları sırasında geçen yaşamdan, ölümden, tercihlerden, seçimlerden ibaret. Kitapta da dendiği gibi; " Her seçim bir vazgeçiş... "