voltaire'in 1740'larda yaşadığı ve monarşi basamaklarında ordan oraya savrulduğu 50'li yaşlarını özetlediği ve temiz felsefe yaptığı bir kitap.
zadig çoğunlukla sığ insan yapısı eleştirileriyle dolu olsa da toplumun içinde bireyin yer aldığı pozisyon ve bu pozisyonun getirdiği nicelikleri (aynı zamanda sıkıntılı durumları) güzel işliyor.
ismailin korkak yapısı, bencil davranışları ve sevdenin kendinin ve çocuğunun bile önüne kocasını koyması türk kültürlerinin belli bir süreden sonraki yapısal bozulmalarını ve genel köy yapısı içindeki haksızlıklar insanı düşündürüyo
iki farklı konunun zaten kısa olan bir kitapta ee dedirten sonlarla bitişi insanı boşlukta bırakıyor. büyük beklentilerle yarısına gelinen hikayeler oracıkta bitiyor