Fatmanur Kaya
@bayanb12
She teaches, studies, travels, listens, watches and more .
DKAB
DEÜ/YL/KMÜ
12 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sessiz Ama Derin Bir Hikâye
İnci Küpeli Kız benim için sadece bir ressamın hikâyesini anlatan bir kitap olmadı. Kitabı okurken kendimi o dönemin içinde hissettim ve Griet karakterinin yaşadığı duyguları gerçekten derinden düşündüm. Özellikle sessiz, içine kapanık ama güçlü duruşu beni çok etkiledi. Vermeer ile arasında geçen o sakin ama yoğun bağ, bazen insanların hiçbir şey söylemeden de birbirini anlayabileceğini hissettirdi.
Kitabın en sevdiğim yönlerinden biri, olayların abartılı değil; sade ama anlamlı bir şekilde anlatılmasıydı. Yazarın betimlemeleri sayesinde evin atmosferini, renkleri, tabloları ve dönemin havasını gözümde çok net canlandırabildim. Özellikle sanatın bir tabloya nasıl ruh kattığını anlatan bölümler bana çok etkileyici geldi.
Bence bu kitap sadece sanatla ilgili değil; aynı zamanda insanın iç dünyasını, hayata karşı duruşunu ve sessiz duygularını anlatan özel bir eser. Okurken sakin ilerleyen ama insanın içinde iz bırakan kitaplardan biri olduğunu düşündüm.
Reklam
Gabor Maté ve Gordon Neufeld bu eserde bize çocuk yetiştirmeye dair bildiğimizi sandığımız pek çok şeyi yeniden düşündürüyor.
Modern zamanın görünmeyen bir kırılması var: Çocuklar, yönlerini yavaş yavaş ebeveynden akrana çeviriyor.
Sessiz, fark edilmesi zor ama derin bir kayış bu.
Ve biz çoğu zaman bunu büyümenin doğal bir parçası sanıyoruz.
Oysa kitap, çok daha derin bir yerden sesleniyor: Bir çocuk, kime ait hissediyorsa ona benzer.
Aitlik…
İnsanın en eski, en derin ihtiyacı.
Ve çocukluk, bu ihtiyacın en çıplak hali.
Eğer bir çocuk, kendini bir yetişkinin şefkatinde, dikkatinde ve yönünde bulamazsa;
boşluğu doldurmak için akranlarının dünyasına sığınır.
Fakat o dünya, henüz yön verecek olgunluğa sahip değildir.
İşte tam burada, mesele “disiplin” olmaktan çıkar,
bir “ilişki meselesine” dönüşür.
Bu kitap bana şunu fısıldadı:
Çocuk yetiştirmek, bir davranış düzenleme süreci değil;
bir bağ inşa etme sanatıdır.
Bağ varsa sözünüz yankı bulur,
bağ yoksa en doğru cümleler bile havada asılı kalır.
Satır aralarında gezinirken insan, kendi çocukluğuna da uğruyor.
Kime tutunmuştu?
Kim onu gerçekten görmüştü?
Belki de bu yüzden bu kitap sadece çocukları değil, içimizdeki çocuğu da anlatıyor.
Ve geriye, cevabı kolay ama yaşaması zor bir soru bırakıyor:
Bir çocuk, en çok kime tutunur?
"Bir Kitabevinin İçinde İyileşmek"1000Kitap
Hyunam-Dong Kitabevi, yüksek sesle konuşmayan ama insanın içine doğru yürüyen bir kitap.
Büyük kırılmalarla değil, küçük duruşlarla anlatıyor hayatı. Yorulduğumuzda, kendimizden uzaklaştığımızda, “artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak” dediğimiz anlarda bile insanın tutunabileceği şeyler olduğunu hatırlatıyor.
Bu kitapta bir kitabevi yalnızca kitapların satıldığı bir yer değil;
yarım kalmış hayatların, suskunlukların, yeniden başlamaya cesaret edemeyenlerin sığınağı gibi.
Karakterlerin her biri çok tanıdık… Çünkü biraz bizleriz. Kaçmak isteyen, durmak isteyen, iyileşmek için acele etmeyen insanlar.
Okurken şunu hissettim:
Hayat illa hızlanarak düzelmiyor.
Bazen yavaşlayarak, bazen bir rafın önünde durup bir cümlede nefes alarak toparlanıyor insan.
Abartılı mutluluklar yok bu kitapta.
Ama sahici bir huzur var.
Ve belki de en çok buna ihtiyacımız var.