mühendist
@bayanmuhendist
sadece İNSAN.
Haklısın Nâzım, binlerce kez haklısın. Sana ve yalnızlığımıza mahkûm olarak yaşıyorum. Gücümü
kaybediyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Öyle bir ülkede yaşamak istiyorum ki orada evlerin kapısı kilitlenmesin,
soygun, hırsızlık, cinayet sözcükleri unutulup gitsin.”
Alacakaranlıkta yalnız olmaktan korkuyordun. Gün
boyu senin enerjinle beslenen insanlardan, akşamları destek istiyordun sessizce.
Yura’nın evine gidemiyorum... Çünkü orada senin ölümünün somut kanıtı var,
Nâzım.
Ölmeden üç gün önce annem hiç konuşamaz olmuş, algısı kapanmıştı. Yanına yaklaştığımda acıyla
ağladığını gördüm. “Unuttum!.. Unuttum!..” diyordu. Nasıl olduysa unuttuğu şeyin ne olduğunu
anladım. “Adını mı unuttun? Nâzım Hikmet!” dedim. Bir anda aydınlandı yüzü. Bu annemle son
konuşmamız, onun da son gülümsemesiydi.