Acımak, başkalarının çektiği azaba bakıp, onlann yasını tutarmış gibi yaparak kendi mutluluğuna şük retmektir çünkü. Acımak, kıl payı yırttığın mutsuzluğun di yetini uğursuz, cüretkar bir sadaka gibi dağıtmaktır.
Sanki bir zamanlar duyduğu bir alıntıyı,beyninde sürekli yankılanan birşeyi paylaşıyormuşçasına,''Bazı yolların sonunun büyük bir ıstıraba çıkması kaçınılmaz;insanların ruhlarını çalan ve kaybettikleri şeyleri arayarak sonsuza dek ruhsuz dolanmalarına neden olan bir takım eylemler var.''diye mırıldandı.
Biz gitmemiz gereken en iyi yeri,gitmek istiyorum diye düşündüğümüz güzel yeri,kendimizi geliştireceğimiz yeri de az çok biliyoruz.İyi bir hayat yaşamak istiyoruz,doğru umut ve arzularımız da var.Güvenebileceğimiz sağlam bir inanca sahip olmak için sabırsızlanıyoruz.Ama bir kızın tüm bunları yaşamında gerçekleştirebilmesi için ne kadar çaba harcaması gerekir acaba?