Üzüntüyü Bırak Yaşamaya Bak
Dale Carnegie 20.yüzyılın ABD'sinde yaşayan Carnegie eserlerinde genel olarak hüdabin,hüdaperest,hakendiş, pozitif,iyi hissettirecek tavsiyeler ve perspektiflerle okura farklı bir gözlük takmaktadır. Bir manada günümüzün modern bir Stoacısı olarak değerlendirilebilecek bir yazar olan Carnegie'nin eserleri günümüz iş hayatının koşuşturmacasında olan bir insana nefes almasına vesile olabilecek değerli bir yazardır. Hasılı olaylara negatif,karamsar,olumsuz,kötümser ve bedbin bakmak istemeyen bir insanın okuması gereken eserlerdendir. Polyannacılık denilerek küçümsenen sözde realist özde karamsar insanlara kulak tıkacı sunmaktadır Carnegie.
Bırakın veya kısaca siktir edin1000Kitap
Peter Russell’ın "Bırakmak" adlı eseriyle kurduğum temas, başlangıçta zihin açıcı ve perspektif genişletici bir yolculuk vaat ederken; sonlara doğru bu algının yerini bir tür kavramsal kopuşa bırakması oldukça düşündürücü. Kitabın temel önermesi olan "herkesin nihai hedefi iç huzurdur" ilkesi, yazarın bu huzura giden yolu "bırakma" kavramıyla formüle etme çabasını doğrular nitelikte. Ancak teorik düzlemdeki bu akış, pratik sonuçlara evrilirken zihinde bir boşluk hissi yaratabiliyor.
İnsanın kendini bedbin hissettiği, zihinsel bir felce uğradığı o anlarda, genellikle modern dünyanın dayattığı fomo (Gelişmeleri Kaçırma Korkusu) veya sürekli üretim baskısıyla boğuşuruz. Oysa bu karanlık dönemlerde yapılabilecek en radikal eylem, hiçbir şey yapmamayı seçmektir.
Paradoksal Eylem: Camdan dışarı boş boş bakmak, dışarıdan bir "zaman kaybı" gibi görünse de; aslında zihnin kendi gürültüsünü dindirme çabasıdır.
Bırakmanın Pratiği: Bırakmak, pes etmek değil; olanı olduğu haliyle kabul ederek direnci kırmaktır.
Wu Wei : Kadim öğretilerde de belirtildiği gibi, bazen en büyük ilerleme "yapmamak" yoluyla kaydedilir.
Kapanışı şu şekilde yapmak belki de en doğrusu: Hiçbir şey yapmak istememek, aslında çok büyük bir şey yapmaktır. Bu, zihnin bitmek bilmeyen taleplerine karşı verilmiş onurlu bir moladır. Ruhun kendini tamir etmesi için ihtiyaç duyduğu o steril alanı, ancak "hiçbir şey yapmayarak" inşa edebiliriz. Russell'ın kitabında eksik kalan o final duygusu, belki de tam bu noktada, yani okuyucunun kendi sessizliğinde tamamlanmaktadır
Yitip Giden Hayatlar
Nabizade Nazım’ın genç yaşta hayatını kaybetmesi romanı okumaya başlamama sebep oldu. Dönem itibariyle Osmanlının son yılları ve mekan olarak İstanbulda geçen hikayede kahramanların hepsinin bir takım düşük duyguların esiri olarak en nihayetinde tümünün bedbin sefil yaşamlara düştükleri ve çoğunun da bir şekilde hayatını kaybettiği bir hikaye akılla değil de güdülerle hareket eden insanın akıbetini anlatıyor Suphi Zehra Münire Sırrıcemin, Ürani arasında geçenler aşkın, şehvetin kıskançlığın ihanetin para mal düşkünlüğünün nefretin ve intikamın en etkili örneklerini sunuyor.
roman, "hatırlıyor... bir akşamdı...oda boş... kafes delikleri mavi... gündüzün son ışıklariyle beraber, sanki, odadan eşya da çekiliyordu: levhalar, duvarların kararan zeminine batıyorlar, minderler sönüyor, iskemleler dağılıyor, ve hepsi, buğulanarak şekilsiz bir uçuşla kayboluyorlar. minderin köşesinde oturan babası, bir öksürükten sonra ileri fırlayan başını hâlâ doğrultmamış, iki büklüm, yüzü gittikçe kararıyor ve siyah ceketinin rengini alıyordu. her şeyi koyu kurşun renkli bir buğu kaplamıştı. akşam...."
ve devam ediyor. sık aralıklarla bu girizgah tekrar ediliyor romanda. safa nın bu pragrafı roman karakteri meliha nın yavaş yavaş şirazesinin kaydığı her epizotda tekrar ediyor.. hatırlıyor, bir akşamdı..
meliha; bir akşamı, romanın sonunda da, ortasında da her aklına estiğinde de hatırlıyor, yaşadığı acı hayat tecrübesi cumbalı kafesten baktığı dünyanın bütün cıvıltısını bu pragraf ile söndürüyor. . çünkü yaşadığı o acı sonun başlangıcı olan bu bedbin ve hüzünlü tasfir onun da hayat hikasenin bir manifestosu haline dönüşüyor.
BEDBİN KİŞİNİN HİKÂYELERİ...·127 syf.·
Hastalar ve Işıklar, 
Rasim Özdenören'nin 1960 sonrasında Diriliş dergisiyle varlığını müşahhaslaştıran bir dil hareketi içinde, hikâye formunu kendine dert edindiği ilk kitabıdır. (1.Baskısı 1967'de İstanbul Fatih Yayınevi'den). Eserde, Sabah, Çark, Ricat, Kan Otları, Koridor, Mani Olunmuş Adam, Çocuk, Tutuk, Pus, Eskiyen, Yıkıntı, Dönüş, Yankı, Kundak başlıklarıyla kaleme alınmış hikâyeler var. Eserde bize hayatı nakledilen 1. şahsın, uyumsuz ve oldukça bedbin bir insan olduğu âşikar. Müellifin onun içine yerleştirdiği mantık düzlemi, hayatla çakışma içinde değil; sanatkâr bir kişiliğe sahip hikâye kişisi, onun çevrelendiği hayatla uyuşmazlığı noktasında öyküler oluşuyor... Öykülerde hep kendini bulmaya çalışan ve sanki bu dünyadan olmayan, daha çok insanı, insanın acziyetini, ölümü, hastalığı, ışığı, sokağı, evi anlatılmaya çalışılmış. Meselâ Çark adlı hikayede, hayatın akışına pasif bir tutumla teslim oluvermenin bir aldanış olduğu şu şekilde anlatılmış: "Ama teslim olmayacaktı, hayata teslim olmayacaktı. "Belki ölüme" diye bıçak yarası dudağıyla bir diş gıcırtısı gibi mırıldandı" (sh. 6) Hikaye kişisinin kaçtığı, ilk elde bizzat hayatın kendisidir, onun insanı sıradanlaştıran hayatın bir "alışkanlık" hâline gelmesi...
Eserde yer alan hikâyeler genelde bir durum hikâyesi, dışa dönük bir hareketin iyice azaldığı, belli bir durum üzerinde yoğunlaşılmış... Müeellifin dili ve üslûbu şahsına münhasır... Hikâye işte... Keyifli okumalar... 
Vakur ÇaysevenHikaye-Öykü
6/10
Beğendi
·2025 119. kitabı
Hastalar ve Işıklar, Rasim Özdenören'nin 1960 sonrasında Diriliş dergisiyle varlığını müşahhaslaştıran bir dil hareketi içinde, hikâye formunu kendine dert edindiği ilk kitabıdır. (1.Baskısı 1967'de İstanbul Fatih Yayınevi'den). Eserde, Sabah, Çark, Ricat, Kan Otları, Koridor, Mani Olunmuş Adam, Çocuk, Tutuk, Pus, Eskiyen, Yıkıntı, Dönüş, Yankı, Kundak başlıklarıyla kaleme alınmış hikâyeler var. Eserde bize hayatı nakledilen 1. şahsın, uyumsuz ve oldukça bedbin bir insan olduğu âşikar. Müellifin onun içine yerleştirdiği mantık düzlemi, hayatla çakışma içinde değil; sanatkâr bir kişiliğe sahip hikâye kişisi, onun çevrelendiği hayatla uyuşmazlığı noktasında öyküler oluşuyor... Öykülerde hep kendini bulmaya çalışan ve sanki bu dünyadan olmayan, daha çok insanı, insanın acziyetini, ölümü, hastalığı, ışığı, sokağı, evi anlatılmaya çalışılmış. Meselâ Çark adlı hikayede, hayatın akışına pasif bir tutumla teslim oluvermenin bir aldanış olduğu şu şekilde anlatılmış: "Ama teslim olmayacaktı, hayata teslim olmayacaktı. "Belki ölüme" diye bıçak yarası dudağıyla bir diş gıcırtısı gibi mırıldandı" (sh. 6) Hikaye kişisinin kaçtığı, ilk elde bizzat hayatın kendisidir, onun insanı sıradanlaştıran hayatın bir "alışkanlık" hâline gelmesi...
Eserde yer alan hikâyeler genelde bir durum hikâyesi, dışa dönük bir hareketin iyice azaldığı, belli bir durum üzerinde yoğunlaşılmış... Müeellifin dili ve üslûbu şahsına münhasır... Hikâye işte... Keyifli okumalar... Vakur Çayseven
Her zaman söylerim, tüm dünya Genç Werther’in Acıları’nı okuyup ağlıyor ve kitap bir dram klasiği olarak tüm dünyada biliniyor, çünkü Türk Edebiyatı dünyada okunmuyor. Arabeskin kralını Türkler
