kimsesizlikteyim. tutunabileceğim bir şey yok, tutunmayı ister miydim, o da belli değil. inanacağım bir şey yok, ister miydim, o da belli değil. sadece bu katılıktaki bir şeye mukavemetim yok. çok acıtıcı bir sertlikteyim. Ben ise galiba gevşek ve yumuşağım. bana bir şeyler lazımdı. nereye dayandığımı bilmesem de, bana bir şey lazımdı. bilen bilmeyene anlatamıyor, yaşa diyor, sen de yaşa, bu sürece katlan. bu alışkanlık değil mi? alışsaydım ben de, evet rahat ederdim. ama rahatlık bilmezden gelmek mi, bilmek mi?
Bak perişan da var... ben de istemediğim halde varım, var mı yoklardan benimle yer değiştirmek isteyen; şimdi, şu an hazırım... ben nasıl olduysa buradayım, bunlar tuhaf mı, her şey de tuhaf mı, bana da tuhaf geliyor, hatta bana bunlar rüya gibi geliyor... beni ağlatıp kaçıyorsun, kaçıp anca oh diyorsun, arkanda birini olsun ovunarak bırakmakla pek mi bahtiyarsın?