görüntüyü izledikçe sembolik anlamı da güçleniyor. her alanda sanırım benzer bir direniş yaşanıyor. doktorlar, kadınlar hayatlarını, hukukçular hukuku, tiyatrocular tiyatroyu, akademisyenler akademiyi, gazeteciler özgür basını, çevreciler doğayı korumak için o kapıyı tutuyor.
Yine de bir çocuğun heyecanı diğer bütün heyecanlardan daha masum ve samimidir. Hem yönetmen Kurosawa'nın yönetmen Bergman'a dediği gibi:
"İnsan, bir bebek olarak doğar, bir çocuk olur, hayatının baharını yaşar ve nihayet hayatın kapanışını yapmadan evvel bebekliğe geri döner."
Dostoyevski önce sola gitmiş, sonra sağa dönmüş. Marcel Proust zamanı aşağı yukarı oynatacağım demiş. Kafka benim yönüm yok demiş. Bunların arasında bir yön seçmek isterken yönleri ilk kez öğrenmeye çalışan bir çocuk bilinçsizliğindeymiş gibi hissediyorum.
