Muhabbet kelimesinin kökü, Arapça sevgi manasına gelen “hubb” kelimesinden gelir. Karşılıklı sevgi manasındadır kelimenin özü. Etimoloji diyor ki; muhabbet edebilmek, birbirini seven iki yüreğin işidir. Birisini sevdiğimizde onunla sürekli muhabbet etmek isteyişimiz bundan biraz.
“Vücûd” ve “Vicdân” kelimeleri aynı kökten gelir. Bu, vücûdu olan herkesin bir vicdânı olması gerektiğinin kanıtıdır. Ya da vicdânın yoksa, vücûdun eksik kalır demenin etimolojik yolu. Vicdan her şeyden önemli. Çünkü gece yatağa girdiğinde sarılıp yatacağın yegane şey vicdândır.
“Ah hafıza, huzurumun baş düşmanısın.” Diyor, Cervantes. İyi bir hafızanın, bazı geceler cana kastettiğini herkes bilmez. Hatırlamak lanettir. Unutmamak felaket.
“İnsan hafızanın iyi özelliklerini kendi yararına kullanmalıdır. Çünkü hafıza bir cennet ya da bir cehennem yaratma yeteneğine sahiptir.” diyor Baltasar Gracian da. Cennet de cehennem de cinayetler ve öfkeler de iyi de kötü de zihnimizde. Onu iyi kullanan hayatı yaşamayı öğrenir.
