Bugün eski bir dostla karşılaştım. Zamanında birbirimize çok bağlıydık… ya da biz öyle sanıyorduk. Birlikte olduğumuz dönemlerde o kadar çok şey söylendi, yaşandı ki… O unuttuğu(belkide yalan söylemişti) için ben de unutmayı seçtiğim için her karşılaşmada konuşabiliyoruz. Yine de, tüm geçmişe rağmen konuşmayı başarabiliyoruz.
Ama her seferinde, onu gördüğümde ilk günkü gibi heyecanlanıyorum. İkimiz de, acaba yeniden bir şeyler olabilir mi diye birbirimizin ağzını yokluyoruz. Oysa basitçe, açık açık konuşsak, her şey yerine oturacak.