Canımın yanışına artık o rakıyı bile açamıyorum. Yakıyorum sessizce bir sigara,susuyorum. Diyecek söz kalmamış, o da biliyor gideceğimi,onda kalmadan uzaklara savrulacağımı. Ben sessizsizim,ben kimsesiz. Etrafımda bir dal yok ,öylesine bir ağacım işte. Ben ben olmayı bırakalı çok oldu. Toplumun, özellikle ailemin, dayattığı o insan olma yolunda adımlar atıyorum. Ben bensiz bir hiçken aile kavramını bilmeden büyüyor, büyüdükçe mahvoluyorum. Diyecek tek kelimem yok. Bir bildiğim var, kaçmalıyım. Nereye, nasıl bilmeden,uzaklara savrulmalıyım. Sende biliyorsun gideceğimi,biliyorsun da bilmezden geliyorsun. Gideceğim evet, sensizliğe,elveda.