Momo iyi dinler. O dinlerken insanlar birbirlerini anlamaya başlar. Tartışmalar
yumuşar, karmaşa sakinleşir. Michael Ende’nin Momo romanında dinlemek
yalnızca bir iletişim biçimi değildir; aynı
Momo’nun incelemesine ilk önce genel bir değerlendirme yaparak başlayayım. Kitap hacmine ve olumsuz eleştirilerine rağmen hızlı bitti. Kitaptaki temel eleştiri insanların zaman kazanmak için
Michael Ende’nin 1973 yılında kaleme aldığı Momo, görünüşte fantastik bir çocuk masalı çatısına sahip olsa da, derinliklerinde endüstrileşmiş ve kapitalistleşmiş modern toplum düzenine, insanın
“Bak Momo,” derdi, “ne oluyor, biliyor musun? Bazen insanın önünde upuzun bir cadde uzanır. Öyle uzun ki, insan sonu hiç gelmeyecek sanır.”
Beppo bu kadarcık laftan sonra bile bir süre önüne bakarak
Kitabın ana konusu kapatilizm in bizde oluşturduğu yalnızlık ve yabancılaşma. Bu kitap bunu bize karakterlerle çok güzel yansıtmış.
Kitabın ana karakteri Momo. Büyük bir kentin tiystro harabeisnde
Hayatımın belkide bir şey daha mı yapsam, şu yarım saati de şuna harcayım ki boş geçirmeyeyim, bu boş günümü de ziyan ettim neden para kazanmadım, neden çalışmadım yada neden kendime vakit ayırdım