b612
@berfaksoy
İki ileri bir geri gitmemiz gereken şu dünyada; latifeye yer kaldıysa, o da kitapların sayfalarında artık.
Dünya
26 Kasım 1999
27 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Émile Zola, Nasıl Ölünür’de ölümü dramatik bir final değil, hayatın kaçınılmaz ve çıplak bir gerçeği olarak ele alır. Metin kısa ama serttir; süs yok, teselli yok. Zola’nın natüralist bakışı burada da net: ölüm bile romantize edilmez, olduğu gibi gösterilir.
Berfince söyleyecek olursam:
Bu metin “ölümden korkma” demez, “ölümü kandırmaya çalışma” der. İnsanların ölümü konuşmaktan kaçışını, görmezden gelişini tokat gibi yüzümüze vurur. Okurken rahatsız eder ama tam da bu yüzden etkilidir. Çünkü Zola’ya göre asıl mesele nasıl yaşadığımızdır; ölüm sadece bunun son satırıdır.
Kısa, soğuk ve düşündürücü.
Bir çırpıda biter ama kafada uzun süre kalır.
Jane Austen bu romanda bana şunu net hissettirdi:
Hayat sadece mantıkla yaşanınca eksik, sadece tutkuyla yaşanınca da yaralayıcı.
Elinor aklın, Marianne tutkunun sesi. İkisini de yargılamıyor; aksine dengelenmediklerinde nasıl yalnızlaştırdıklarını gösteriyor. Okurken şunu düşündüm: Güçlü olmak bazen susmak, bazen de hissettiğini saklamamak. Romanın asıl meselesi aşk değil; duygularla baş etmeyi öğrenmek.
Kısa, sade ama kalıcı.
Bence Akıl ve Tutku, “nasıl sevmeli?” sorusuna acele cevap vermeyen bir kitap.
Tek Yalnız Ben Değilim, okuru yüksek sesle konuşmayan ama içten içe sarsan bir metin. Kitap, yalnızlığın dramatize edilmiş hâlinden çok, insanın kendisiyle baş başa kaldığında yüzleşmek zorunda olduğu sorulara odaklanıyor.
Benim için bu kitap, 26 yıllık hayatım boyunca yaşadıklarımı ve hissettiklerimi yeniden gözden geçirmeme neden oldu. Okudukça fark ettim ki anlatılan hikâyeler başkasına ait olsa bile, duygular tanıdık. Kaybolmuşluk, beklemek, vazgeçememek, güçlü görünmeye çalışmak… Hepsi bir yerden bana dokundu.
Kitap boyunca zihnimde tek bir soru dolaşıp durdu:
“İnsan hayattan ne ister?”
Mutluluk mu, huzur mu, sevilmek mi, yoksa sadece anlaşılmak mı? Yazar bu soruya kesin cevaplar vermiyor; aksine, okuru kendi cevaplarını aramaya zorluyor. En etkileyici yanı da bu: Okurken yalnız olmadığını hissettirirken, aynı anda insanı kendi yalnızlığıyla baş başa bırakıyor.
Tek Yalnız Ben Değilim, hızlı tüketilecek bir kitap değil. Altı çizilecek, durup düşünülecek, bazı cümleleri uzun süre zihinde kalacak bir metin. Özellikle hayatının bir döneminde “ben neredeyim?” diye sormuş herkes için güçlü bir eşlikçi.
