Tıpkı daha önce söylediği gibi bir hikayenin trajik mi yoksa mutlu sonla mı biteceğini ben veya başka biri söyleyemez. Belki de bu türden bir sınıflandırma yapmak dahi imkansızdır. Çünkü hayat, binbir tatla karışık akıp gider.
İnsanlar uzaktayken elden bir şey gelmez deyip trajediye gözlerini kapatırlar ancak korktuklarını bahane ederek yanlarında olan olaylara da yaklaşmazlar. İnsanların geneli hissederler ama harekete geçmezler. Acıyı paylaştıklarını söylerler ama hızlıca unutuverirler. Benim anladığım kadarıyla bunların hiçbiri hakikat değildi.
“Acaba ondan hoşlanıyor muyum?”
“Bunu bilse bilse senin kalbin bilir”
“Kalbim değil de kafam olmasın? Çünkü her şey, beynin talimatı doğrultusunda gerçekleşiyor.”
“Ona rağmen biz, buna kalp diyoruz.”