Varolduğu düşüncesiyle yoğunlaşabildiğinde hemen aklına hayatın sonu geliyordu. Ve tersi bir gün gelip yok olacağını düşündüğünde yaşamın ne kadar değerli olduğunu anlıyordu madeni bir paranın bir ön bir arka yüzünü döndürüp duruyordu sanki.
Kim olduğunu bilmemesi garip değil miydi? Dış görünüşünü kendisinin belirleyememesi de akıl alır şey değildi. Kendi oluvermişti işte.
Arkadaşlarını seçmek elindeydi ama kendi kendisini seçmemişti. İnsan olmak bile onun fikri değildi!