Düşünerek olacak şey değil, bazı şeyleri düşünmeyelim diye mükemmel yaratılmıştır insan, fakat inatla düşünmememiz gereken şeyleri düşünüp hayatımızı mahvetmekte ustayız.
Çiziğe takılan plakçıların iğnesi insanı çıldırtana kadar aynı yeri tekrarlayıp durdurdu, bunu eskiler iyi bilir. “Plakların sürmenajı bu olsa gerek” diye düşündü içinden. İnsan da böyle değil miydi? Hayat bir yerinden bilincimize çizik atar ve biz orada saplanır kalırız.
Günahlarımız ruhlarımızın çizikleridir; tövbe ederken gözyaşlarımız çizikten kurtulmamızı sağlar. Tövbe etmeyen insan bir çizik görünmesin diye tüm zihin plağını binlerce çizikle doldurarak unutmaya çalışır.