• "Devir değişti" dedi. "Osmanlılık bu devrin ihtiyaçlarına cevap veremez. Ok yaydan çıktı bir kere enişte. Artık geri dönüş yok bunun."
    Halil safaya göre devlet-i Aliye'nin unsurlarının yol ayrımında o kadar ileri gidilmişti ki artık geri dönmek için vakit çok geçti. "Ermeni Ermeniliğini, Rum Rumluğunu fark ederken Türk de Türklüğünü fark etti. Bundan sonra tek çare bu yol üzerinde yürümek. Türk artık ne gazellerdeki güzelin sıfatıne de idraksizliğin zamiri. Bu yangından artık Osmanlılar olarak çıkamayız. Çıkarsak ancak Türkler olarak çıkacağız.

    Hacıbey alçak hasır sandalyesinde doğruldu. Sağlam bacağı sancımıştı. "Bu devlet" dedi, devlet derken içinden derin bir saygı geçti "Türk'ü, Kürd'ü, Ermeni'si, Rum'u, Arnavut'u, Arap'ı, Yahudi'si daha bilmem kimiyle, yetmiş iki milletiyle asırlarca gül gibi geçinip gitti. Milleti bilirdi Osmanlı ama milliyetçiliği bilmezdi. Farklı milletler bir arada fakat birbirine dönüşmeden yaşardı onda. Benzeyecekleri değilse de bütünleşecekleri tek şey Osmanlı kimliğiydi. Kendileri olarak dillerini, dillerini ve kültürlerini muhafaza ederek Osmanlı olmuşlardı. Ama Osmanlılık söz konusu olduğunda bu farklılıkların da bir anlamı kalmazdı. Bu devlet Rum ile Ermeni arasında bir fark gözetmez, onları Türk'ten ayırmayı da aklına getirmezdi. O zamanlar Osmanlı olmak Rum olmaktan önce gelirdi ve Rum olmak Arnavut olmaktan o da Türk olmaktan farklı değildi. Devlete hizmet ettikleri müddetçe kim olduklarının önemi yoktu. İslam bile devlet kademelerinde yükselmek için gerekli şart değildi. Osmanlı toprakları üzerinde yaşayan liyakatli kullar olmak menzile varmak için birlikte yola çıkanların gerekli tek azığıydı. Ermeni de, Yahudi de, Rum da şansı kabiliyeti ama en fazla aklı yaver giderse paşa olabilir, elçi olarak Osmanlı Devleti'ni temsil edebilir, nazır olabilirdi. Ama ne zaman ki Rum'un Rumluğu, Ermeni'nin Ermeniliğini, Yunan'ın Yunanlılığı Osmanlı olmanın önüne geçti o zaman bütün dengeler bozuldu."

    Gözleri Rum'un Türk'ün Ermeni'nin aynı toprak üzerinde aynı değerlerle yaşadığı o saadet günlerinin rüyası ile dolu" Geçti o devirler" diye mırıldandı Hacıbey. Belli ki hayat artık eski hacıbeylerin anlamayacağı kadar değişmişti. Devir, şimdi başka bir devirdi. İskeleti tutan bağların kopmasıyla bütün kemikler dağılmış, bünyeyi birbirine bağlayan kimya uçmuş, binayı ayakta tutan çimento ermişti. Her şey diğerinden ayrılıp başkalaşmış, alfabenin harfleri dağılınca ortada anlamlı bir cümle kalmamıştı. Alacalı resmin ahengindeki koca dünyada artık her renk diğerinden ayrılmak istiyordu. Bunun için zemin korkunç sarsıntılarla yerinden oynuyor, her şeyi birbirinden kopuyordu.

    "Geçti o devirler" diye tekrarladı Halil Sefa. İlk kez aynı fikirde birleşmişlerdi. "Siz" dedi Hacıbey. "İnsanları Türk, Kürt, Ermeni, Sırp, Yunan, Rum... Nasıl birbirinden ayırıyorsunuz? Takvaca üstün olanın en hayırlı olduğunu, Yaradan nezdinde Arap'ın Arnavut'a Türk'ün Acem'e üstünlüğü olmadığını bilmiyor musunuz?

    Zannınca artık bu soruya da verecek bir cevabı olamaz da Halil Sefa'nın. Ama yanılmıştı. "Semavi bir dinin mensuplarıyız biz elhamdülillah" diye başladı genç adam, "Alemleri yaratan Allah'a hamd olsun. O bir kavmin değil alemlerin Rabbidir elbet. Hiçbir kavmin diğerine bir üstünlüğü olmadığını da biliriz. Ama insanlık ağacının değerli bir dalı olmakla da onurlanırız. Ve işe önce kendi bahçemizi süpürmekten başlarız."

    Hacıbey sustu, içinden bir tebessüm, hatta bir ümit geçti. Haklı mıydı acaba? Bu yol eğer böyle giderse. Fena değildi bile. Üstelemedi. Ama şu ittihatçıların aymazlıkları var ya. İşte onlara güvenmiyordu ve Osmanlılardan Türkler olarak bir ağaç yeşertecek kumandan henüz görünürlerde yoktu.

    O günkü meşveret gazetesinin Balkanlar'daki kaynaşmayı haber veren manşetini gösterdi, Hacıbey. Böyle giderse Savaş alacaktı.

    "Olsun" dedi Halil Safa heyecanla, "Olsun"
    Derin bir Bir sessizlik oldu. İçi sıkıldı Hacı beyin; bu toy çocuklar savaşın, hele de hazırlıksız yakalanılmış bir savaşın ne demek olduğunu bilmiyorlardı galiba. Her konuda bugünün gençlerine açık bir kapı, onların fikirlerine bir haklılık payı bırakabilir, eskilerin eskide kaldığını hesaba katabilirdi ama savaş var ya, işte bunu hiç kimse Hacıbey'den daha iyi bilemezdi ve bu konuda sonuna kadar diretebilirdi. Şunun şurasında Rumeli'de yeni terhis edilmiş bir ordu nasıl toparlanacaktı? Hele de alaylısı, mekteplisi, nizamisi redifi, zadeganıı kurmayı ile birbirine düşmüş; ittihatçısı itilafçısı ile boğazına kadar siyasete bulaşmış, siyaseti vatanından daha büyük bir ülküye dönüştürmüş, savaş mitinglerini bile ayrı ayrı tertip eden subayların sevk ettiği bir ordu ile bu savaş nasıl kazanılırdı. Ölmeyi bayılmak zannediyordu şimdiki ateşli gençler ve resimdeki yangına bakarak yanmayı yanmak zannediyorlardı . Şairin hülyaları hakikate dayanacaktı ha! Ah bu çocuk şarkıları.

    Bu plansızlığın bu hazırlıksızlığın bu toyluğun ve macera tutkusunun neye mal olacağını adı gibi biliyordu Hacıbey. Çok çok kötü günler bekliyordu bu ülkeyi. Ağzından yel alsın da ama aha şu Yoroz'un arkasında bekleyen Fırtınalar bile yanında hiç kalacaktı.
    Hacıbey'in sağlam bacağı bir daha sancıdı. Sıcak bir rüzgar esti. Güneş ufkun arkasına henüz inmişti ki müezzinin sesi duyuldu. Bu her türlü emrin üzerindeydi. İçeri geçtiler Sultan Hamid'i de çil yavrusu gibi dört bir yana dağılan unsurları da onların arasında kendi kimliğini kuşanmaya çalışan asli unsuru da şimdilik bir kenara bıraktılar. Zaman çok şeye gebeydi ve bu doğumdan herkesin beklediği farklı bir şeydi.
  • Kendinizden mükemmeli beklersiniz yanlışlar tabudur,başarısızlık ölümden beterdir, olumsuz duygular bile felakettir. Her zaman iyi görünmek, iyi hissetmek, iyi düşünmek zorundasınızdır. Mükemmelin biraz altında olmak cehennem ateşinde yanmak gibidir.
  • Aşkım Elifti. . .
    Karşısında boynumu büktüm. . .
    Vav oldum. . .

    Elif geçen her cümle bana artık daha anlamlı geldi.
    Âşktan yanmak neymiş öğrendim.
    Daha anlamlı ağladım,üzüldüm,güldüm.
    Ve niye? Neden?
    Diye soramadım bile.
    Buda böyle bişeydi işte.
    Sadece yazmak geldi içimden. . .
  • Gözlerimizin gördüğü görünen alem basit bir işaretten ibarettir. Aslında çok derin değil basittir. Hatta zerreden bile küçüktür, görünmeyen derin alemlere kıyas edilirse. Görünmeyenlere ulaşmak için, görünenlerden uzaklaşmak gerekir. Çünkü insan aynı anda iki yerde bulunamaz. Nereye yaklaşırsa diğer yeden uzaklaşır. Eğer ki, insan Allah'a yaklaşırsa ki bu da dünyadan bir derece uzaklaşmak demektir, işte o zaman Allah'ın gözle göremediğimiz alemleri görülür olur. Bu ancak gönül işidir, herkesin harcı değildir. Alemleri görebilmek için iyi pişmek, yanmak gerekir. Güneş görmemiş meyve ne bilsin güneşin sıcaklığını, ne bilsin tadının değiştiğini....Değil mi?
  • Bilmem hangi alemden bu toprağa düşeli,
    Yataklara serildim cam kırığı döşeli.
    Kaam bir cenk meydanı kokusu kan ve barut,
    Elindeyse düşünme,gücün yeterse unut!
    Takılıyor yerdeki gölgelere ayağım,
    Sanki arz delinecek ve ben yutulacağım.
    Bana yanmak düşüyor yangın görsem resimde,
    Yaşıyorum zamanın koptuğu bir kesimde
    Alırken dilenciyim veririken de borçluyum,
    Kalmadı eşya ile aramda hiç bir uyum
    Taş taş üstüne koysam bozuk diyorlar devir,
    Bir ok çeksem diyorlar peşinden koş ve çevir!
    Nefes alırken bile inkisar ve pişmanlık,
    Kimse edemez bana benim kadar düşmanlık.
    İşte; şüpheci aklı çatlatan korkunç nokta;
    O ki,sonsuz var,nasıl aranır dipsiz yokta
    Varlıkta, yoklukta herşey onun kulu,
    Bu noktaya vardım mı el tutuk dil burkulu!
    Allah’ı hakikate soran kafa ne sakat,
    Hakikatte ne? Hakkın muradıdır hakikat.
    Balonunu kaçırmış çocuk gibi ağla dur,
    Rabbim böyle emretmiş ya dize gel ya kudur!
    Hayat bir zar içinde hayatı örten bir zar
    Bana da hayat yeri “Bağlum”köyünde mezar...

    1982
    Necip Fazıl Kısakürek
    Sayfa 308 - Büyük Doğu 67. Baskı 2009
  • Kül
    Bazen beklemek yormaz,üzmez. Çünkü bilirsin ki beklenen tebessüm, sevi ve içtenlikle çıkıp gelecektir.
    Ondandır ki cancağazım seni beklemek; yaşamı beklemektir . Beklenen süre zarfında düşünmek geçmişe dair yazma eylemine sürükler beni.
    Sonra seni anlayabilmek ve anlamak çabası sarar dört bir yanımı,can kulağı ile dinler,can gözü ile okursun.
    Seninle her dakika değerli çünkü; paylaşılan emek ve güzelliktir yoğun heyacan doğurur ve ruhun aydınlanır.
    Işık sadace güneşle gelmez
    Sımsıcak bir merhaba ile de gelir.
    Önce gözlerle,sonra sözlerle,
    O ışık ki umutsuzluğu,karamsarlığı yok eder.
    Umut insanda demiştik...
    Kadınlar yaşamı doğurur,
    Kadınlar hayata anlam katar,
    Zaman akıp gittiğinde de biraz ile açıklayamazsın,yazarken ve okurken bile zaman akıp gider.
    Değerli ve kısa olan zamanda yılların yoksunluğu ,sensizliği ve sessizliği ile biraz zaman sarmal olur yürekte
    Düşünce, düş gördürür
    Gözlerin diyorum
    Ellerin diyorum
    O kadar sıcak ki,
    onlardan mahrum kalmak üşümektir.
    Bireysel veya toplumsal yaşam serzeniştir . Beni sensiz bırakarak
    yokluğunla sınamak; ekmek sırasına girip boş dönmek,yağmurda susuz kalmak gibidir. küllere dönmek ,yanmak ve savrulmaktır.

    Artem Sanat &Gürbüz Deniz