• O hasta kalp, bir billur parçasıdır ki, üzerine şiirin ışığı isabet etsin, tahlili mümkün olmayan renkler gösterir ki, ışığa uğramakla kaimdir; onların ne olduğunu anlamak için çekiniz; heyhat! Elinizde kalan sönük, renksiz, donuk bir cam parçasından başka bir şey değildir.
  • Bugün size karşıma çıkan bir mucizeyi anlatmak istiyorum. 12 Kasım 2019 salı günü okul kütüphanesinde hocamızın verdiği görevi yapıyorduk. Masada oturup kitapları düzenlerken bir arkadaşım "aaa elimde doksanlarda yazılmış kitap var" dedi. Göz ucuyla baktım ki kitabın en baş sayfasından uzanan, tükenmez kalemle yazılmış bir yazı duruyordu. Çok merak ettim, elime aldım ve okumaya başladım:
    .
    24.12.1990
    Allah'ım ne yapacağımı bilemiyorum. Korkuyorum ve hergün biraz daha insanlardan uzaklaştığımı, kendimi yalnızlığa doğru sürüklediğimi hissediyorum.

    İnsanlar bana o kadar yabancı ki, sanki onlarla hiç bir ortak noktam yok. Konuşmaları beni ilgilendirmiyor, beni onlara çeken bir şey yok. Şu iki hafta nasıl geçecek? Sınıftan, her şeyden, herkesten nefret ediyorum.

    Yalnızlığıma, yalnız kalışıma ağlıyorum, üzülüyorum. Ama neye yarar ki zaten insanlardan ben kaçıyorum. Aslında şu bir gerçek ki onlarla konuşunca içine düştüğüm yalnızlığa konuşmadan yalnız başıma yaşadığım yalnızlığı tercih etmem. Çünkü kalabalık içinde yalnızlık, konuşmak ama boşluğa gitmek, gülmek ama içi kararmak, ağlamamak ama hüsran içinde kıvranmak! Allah'ım ben neden böyleyim?

    İçimde birbirine zıt yönlerden esen fırtınalar kopuyor. Beni anlayan, bana ben olarak bakan bir arkadaş bulamadım. Kalbim sıkışıyor, nefes alırken boğulacak gibi oluyorum. Artık her şey beni sıkıyor. Geçirdiğim veya geçirmekte olduğum günlerden bir tat alamıyorum.

    Her şey herkes o kadar yapmacık ve sahte geliyor ki, bunu kelimelerle ifade edemiyorum.

    Şu kalan iki hafta nasıl geçecek? Sınıfın kapısından dahi ayağımı atmak istemiyorum. Sınıf beni boğuyor.

    Gitmek, kurtulmak uzaklaşmak istiyorum. Belki ben bu bendeki yalnızlıktan kurtulmayacağım ama en azından insanlarla uzun süreli bir arada bulunmayacağım.

    Issız bir dağın başında yalnız başıma yaşamak istiyorum. İnsanlardan, onların sahte yüz ifadelerinden, yapmacık bakış ve aldatıcı sevgilerinden uzaklaşmak, kaçmak, kurtulmak istiyorum. Kurtulduğumu ıssız dağlara, sessiz taşlara, akan billur nehirlere, fırtınanın elinde oyuncak olup çırpınan dalgalara, insanın ruhuna ilham veren dallarına, yapraklarına, kuşa, kurda her şeye haykırmak istiyorum.

    Bundan sonra kendime söz veriyorum. Medeti insanlardan değil kitaplardan umacağım. Dünyamı kitapların çerçeveleyeceği kadar dar kuracağım. Hayal benim işim değil. Çünkü hayallerim hep hüsranla bitti. Meğer insanın hayal dünyası yıkılınca ümit de, sevgi de yok olurmuş. Sevenin halini sevenler, sevgiyi tanıyanlar anlarmış. Ya diğerleri... Aman boş ver. İnsanların sevgisi de kendileri gibidir. Sahte ve yapmacık.

    Allah'ım yalnız senin rahmetini, bereketini, sevgini, aşkını ümit ediyorum. Yalvarırım Allah'ım beni bundan mahrum eyleme.

    Kader beyaz kağıda sütle yazılmış yazı
    Elindeyse beyazı sende kazı...

    Çoğu şey mümkün olmuyor. Hele her şeyi unutup, her şeye yeni baştan başlamak, hayata yeni bir düzen kurup bu düzende ilerlemek taa... sonsuza kadar. Ecel bu dünyada bir sonsa varsın bu düzen ecele kadar sürsün. Zaten dünyadan beklediğim yok. Yeter ki beni isyana sürüklemesin. Yeter ki beni doğru bildiğim ve yapmak istediğim şeylerden uzaklaştırmasın.

    Şu anda gözlerimdeki yaşlar nerdeyse dökülmek üzere. Beni böyle dolduracak, içime kapatacak ne oldu anlamıyorum. Kendim hakkında karar veremiyorum. Sanki gerçekleri görmüyor, hayal aleminde yaşıyor gibiyim. Ama hayallerin hep güzel şeyler olacağını sanıyordum, benimki yalnızlığa mahkum, sevgiden uzak, bakınca bakana hüzün veren, duyguları içinde boğulan, bir kurtuluş yolu arayan zavallı ve garip bir hayal dünyası. Böyle olmasına razıyım da tuttuğum dallar kırılmasa, gördüğüm manzara serap, sevdiğim insanlar muamma olmasa. Kim bilir belkide ben muammayım. Kendi kendini anlamayan, zavallı, yalnız ve çaresiz biri.

    Dünyamı o kadar küçültmek istiyorum ki kimseyi içine alamasın. Kimsenin bakışları beni rahatsız etmesin. Kimseye ihtiyaç duymadan ömür boyu sürsün.

    Aslında her şeyin sonu DEĞMEZMİŞ oluyor. Evet, hiçbir şeye, hiçbir kimseye verilen değer, çekilen sıkıntı ve geride kalan buruk bir kalp! Demek ki hayat boş, her şey boş. Çekilen her şeye sonuçta değmezmiş denebiliyorsa bu dünyada yaşamaya da DEĞMEZMİŞ.
    .
    Fatma Bindal
    89315
    03.01.1991
    .
    Evet bu yazıyı okuduğumda şoka uğradım. Çünkü tamamen benim duygularımı anlatıyordu. Rabbimin bana bir mesajıydı, buna inanıyorum. O zamanlarda zaten burada yalnızlık temalı şiirler paylaşıyordum. Bu hayatta karşıma çıkan sembollere, işaretlere, olaylardan çıkardığım derslere bakıp Rabbimden gelmiş olduğuna inanıyorum. Bu yazıda apaçık bir işaretti bana. Yalnız olmadığıma bi işaretti. O dönemlerde o kadar kötüydüm ki sadece kaçıp kurtulmak istiyordum. Ağlayacak bir omuz arıyordum, ancak kendi içimde eriyordum. Neyse. Bu yazıyı yazan kişiyi çok merak ediyorum. Şuan ne yapıyor, kaç yaşında ya da öldü mü? Aynı döneme denk gelseydik keşke. Ama illaki karşıma biri çıkacak. Belki de çıkmıştır. Kim bilebilir? Şimdi bunu yazarken aklıma şu söz geldi; "Birbirine ihtiyacı olanlar özenle uzak duruyor birbirinden."
  • Yaratılış itibariyle bir kalbi, hazinelerle dolu elmas kakmalı billur bir sandık farz ediniz. İçinde inci inci güzellikler ve iyilikler, mercan mercan sevgiler ve dostluklar, yeşim ışıltılı gülümsemeler, yakut kırmızısı vefalar, zümrüt tenli utangaçlıklar yığın yığın... Her erdemden bazen bir avuç, bazen bir kucak dolusu... Peki, bunca değerli bir hazine sandığını ten zevkleri uğruna çarçur etmek hazineyi ucuza satmak olmaz mı?
  • Eskiden ayna nadir bulunan önemli bir lüks malzemesiydi ve kıymetli eşyaların başında geliyordu. Söz gelimi sevgiliye ayna hediye etmek âdet edinilmişti. Bir âşık için de sevgiliye lâyık bir armağan olarak gönül aynasının sunulması buradan kinayeydi. Kalbin pas, kir, leke kabul etmemesi, bir aynanın lekelendiği, buğulandığı veya (gümüş aynalar için) paslandığı zaman iyi görüntü vermemesi gibi kalbin de berrak tutulması, hatta (sevgiyle, dostlukla, gülümsemeyle, adını anmakla, zikirle) dlâlanması önemliydi. Keza aynanın çabuk kırılması da kalbin kırılmasıyla alâkalıydı. Üstelik kalp sırça, billur, kristal, şişe, kâse, sâgar (kadeh) gibi kırılgan objelerden daha nazik ve daha hassastır.