Evlenmeyi aklının ucundan geçirmiyor, başkalarının sıralı hayat düzenine de zerre ilgi duymuyordu. Ne toplumun 'normal' dediği yaşama ne de başkalarının hikâyelerine aldırmazdı.
Mağduru oynayan patronlar
Patronun ondan anlayış beklediği pek söylenemezdi; daha ziyade "Seni işten çıkarmak zorunda kalan zavallı benim,"der gibi bir savunma hali vardı.
Kendi sonunu düşünürken özel bir duygu hissetmiyordu ama gözlerini gökyüzünden olabildiğince uzun süre ayırmak istemiyordu. Bunun pişmanlıkla aynı şey olduğunu fark etmeden.
Dünyadaki herkesten anlayış beklemesine gerek yoktu; onu anlamasını istediği kişiler tarafından anlaşılması yeterdi