• "O sırada, bir şimşek aydınlığı ortasında hızlı bir göz kamaşmasıyla, içinde birtakım insanların kımıldadıkları bir mağara hayali önünden geçtiler ve geçmeleriyle, yokluğa tekrar dalmaları bir oldu."
    Emile Zola
    Sayfa 37 - Yordam Kitap
  • ZAMAN KIRINTILARI

    Biz, zaman kırıntıları,


    Zaman sinekleri,
    Tozlu camlarında günlerin sessiz kanat çırpanlar
    Ve lüzumsuz görenler artık
    Bu aydınlıkta kendi gölgelerini!


    Sanki siyah, simsiyah taşlar içinde
    Siyah, simsiyah kovuklarda yaşadık biz,
    Sanki hiç görmedik birbirimizi,
    Sanki hiç tanışmadık!


    Dünya bize öyle kapattı kendisini…


    Neye yarar hatırlamak,
    Neye yarar bu cılız ışıklı bahçelerde
    Hatırlamak geçmiş şeyleri,
    Bu beyhude akşam bahçesinde
    Kapanırken üstümüze böyle
    Zaman çemberi
    Hatırlıyor yetmez mi
    Güneşe uzanan ellerimiz!


    Aynalar sonsuz boşluğa
    Çoktan salıverdi çehremizi,


    Yüzüyoruz,
    İpi kopmuş uçurtmalar gibi.
    Biz uzak seyircisi bu aydınlık oyunun,
    Birdenbire bulanlar içlerinde
    Gülüncün sırrını,
    Ne kadar benziyoruz şimdi,
    Aynı tezgâhtan çıkmış testilere
    Bir şey, bir şey kaldırdı bütün ayrılıkları!


    Baksak aynalara
    Tanır mıyız kendimizi,
    Tanır mıyız bu kaskatı
    Bu zalim inkârın arasından
    Sevdiklerimizi.


    Ben zamanı gördüm,
    İçimde ve dışımda sessiz çalışıyordu,
    Bir mezar böyle kazılırdı ancak,
    Yıldırımsız ve baltasız,
    Bir orman böyle devrilirdi!
    Ben zamanı gördüm,
    Kaç bakışta bozdu hayalimi,
    Ve kaç düşüncede!
    Ben zamanı gördüm,
    Şimşek gibi bir ânın uçurumunda.


    Kim tanır bizi şimdiden sonra,
    Aydınlığı kıt gecemize
    Misafir olanlardan başka;
    Kuru tahta üstünde bizimle
    Paylaşanlar günlerimizi
    Ve benim gözlerimle bakanlar güneşe
    Ancak tanır bizi
    Mor çemberlerin uçuştuğu akşam sularından!
    Akşamın tek bir ağaç gibi
    Dal budak saldığı sular
    Çocukluk rüyalarının bahçesi!
    Sakın kimse el sürmesin dallara,
    Yapraklar, meyveler olduğu gibi kalsın
    Benim uykum boyunca!


    Ben zamanı gördüm,
    Devrilmiş sütunları arasından
    Çok eski bir sarayın
    Alnında mor salkımlar vardı
    Ve ilâhlar kadar güzeldi.
    Uçmak için kanatlanmayı bekleyen
    Yavru kuş gibi doğduğu kayada
    Ben zamanı gördüm
    Çırpınırken avuçlarımda.


    Bak martılar kanat çırpıyor sana
    Bir rüyadan kopmuş gibi bembeyaz
    Yelkovan kuşları yalıyor suyu,
    Sen ki bakışından yumuşak bir yaz
    Gülümser en yeşil gecesinden
    Ve sesin durmadan, durmadan örer,
    Yıldız yosunu bir uykuyu…
    Bak, martılar kanat çırpıyor sana.


    Süzülen yelkenler var enginde,
    Dalgalar var, güneş var.
    Güneş ayna ayna, güneş pul pul
    Güneş saçlarınla oynar
    Omzundan tutar giydirir seni,
    Sırtında tül olur belinde kemer
    Boynunda inci
    Ve dişlerinin zâlim çocuk sevinci
    Bir tanrılaşırsın genç adımlarında
    Mevsimler önünde çözer yükünü
    Bahçeler yığılır eteklerine!
    Rüya ile
    Hayal arasında
    Hayal ile
    Hakikat arasında
    Yalnız sen varsın!
    Gece ile
    Gündüz arasında
    Güneşle
    Göz arasında
    Yalnız sen varsın!


    Niçin sen yaratmadın bu dünyayı?
    Ellerinin mesut işaretlerinden
    Daha güzel doğardı eşya!
    Daha zengin olurdu aydınlık
    Kendi karanlığından çağırsaydı sesin,
    Sular başka türlü akardı
    Sert kayalardan göklere doğru
    Büyük, mavi, aydınlık sular!


    Eğilme sakın üstüne
    Kendi yeşilinde boğulmuş havuzların,
    Ve bırakma saçlarını tarasın rüzgâr,
    Durmadan çukurlaşan bu aynada!
    Bilinmez hangi uzaklara götürür seni
    Dudak dudağa öpüştüğün hayal!
    Sokma güneşle arana,
    İmkânsızın parıltısını!
    Ve tanımadan, hiç tanımadan sev insanları!
    Değişmenin ebedî olduğu yerde
    Güzeldir hayat!


    Ne kadar uzak, uzak
    Yollardan gelir bize
    Ve çok yabancı bir şey gibi sevinçlerimiz,
    Keder durmadan çiçek açar içimizde.
    Ne çıkar unuttuk hepsini!


    Biz ki boş yere gerilmişiz anladık artık,
    Yıldızların amansız çarkına
    Ve boş yere sızlamış kemiklerimiz,
    Bilmiyoruz şimdi, mevsim yaz mı, bahar mı
    Bahçelerde hâlâ güller açar mı,
    Bilmiyoruz, kadınlar, kızlar,
    Şarkılar masallar var mı?
    Gece ile gündüz,
    Acıdan kaskatı kesilmiş yüz,
    Uykusuzluktan harap göz,
    Öpüşen dudaklar,
    Çözülmeye razı olmayan eller var mı?
    Ayrılık var mı gurbet var mı?
    Biz beyhude yere gecikenler,
    Çoktan bitmiş bir yolun ucunda
    Bilmiyoruz şimdi ıssız gecede
    Ne yapar ne eder,
    Gidip de gelmeyenler,
    Beyhude bekleyenler!
    Biz ayın çıplak arsasında
    Savrulan zaman kırıntıları.


    Nerden bilelim bunları!
  • Biz, zaman kırıntıları,

    Zaman sinekleri,
    Tozlu camlarında günlerin sessiz kanat çırpanlar
    Ve lüzumsuz görenler artık
    Bu aydınlıkta kendi gölgelerini!

    Sanki siyah, simsiyah taşlar içinde
    Siyah, simsiyah kovuklarda yaşadık biz,
    Sanki hiç görmedik birbirimizi,
    Sanki hiç tanışmadık!

    Dünya bize öyle kapattı kendisini...

    Neye yarar hatırlamak,
    Neye yarar bu cılız ışıklı bahçelerde
    Hatırlamak geçmiş şeyleri,
    Bu beyhude akşam bahçesinde
    Kapanırken üstümüze böyle
    Zaman çemberi
    Hatırlıyor yetmez mi
    Güneşe uzanan ellerimiz!

    Aynalar sonsuz boşluğa
    Çoktan salıverdi çehremizi,
    Yüzüyoruz,
    İpi kopmuş uçurtmalar gibi.
    Biz uzak seyircisi bu aydınlık oyunun,
    Birdenbire bulanlar içlerinde
    Gülüncün sırrını,
    Ne kadar benziyoruz şimdi,
    Aynı tezgâhtan çıkmış testilere
    Bir şey, bir şey kaldırdı bütün ayrılıkları!

    Baksak aynalara
    Tanır mıyız kendimizi,
    Tanır mıyız bu kaskatı
    Bu zalim inkârın arasından
    Sevdiklerimizi.

    Ben zamanı gördüm,
    İçimde ve dışımda sessiz çalışıyordu,
    Bir mezar böyle kazılırdı ancak,
    Yıldırımsız ve baltasız,
    Bir orman böyle devrildi!
    Ben zamanı gördüm,
    Kaç bakışta bozdu hayalimi,
    Ve kaç düşüncede!
    Ben zamanı gördüm,
    Şimşek gibi bir ânın uçurumunda.

    Kim tanır bizi şimden sonra,
    Aydınlığı kıt gecemize
    Misafir olanlardan başka;
    Kuru tahta üstünde bizimle
    Paylaşanlar günlerimizi
    Ve benim gözlerimle bakanlar güneşe
    Ancak tanır bizi
    Mor çemberlerin uçuştuğu akşam sularından!
    Akşamın tek bir ağaç gibi
    Dal budak saldığı sular
    Çocukluk rüyalarının bahçesi!
    Sakın kimse el sürmesin dallara,
    Yapraklar, meyvalar olduğu gibi kalsın
    Benim uykum boyunca!

    Ben zamanı gördüm,
    Devrilmiş sütunları arasından
    Çok eski bir sarayın
    Alnında mor salkımlar vardı
    Ve ilâhlar kadar güzeldi.
    Uçmak için kanatlanmayı bekleyen
    Yavru kuş gibi doğduğu kayada
    Ben zamanı gördüm
    Çırpınırken avuçlarımda.

    Bak martılar kanat çırpıyor sana
    Bir rüyadan kopmuş gibi bembeyaz
    Yelkovan kuşları yalıyor suyu,
    Sen ki bakışından yumuşak bir yaz
    Gülümser en yeşil gecesinden
    Ve sesin durmadan, durmadan örer,
    Yıldız yosunu bir uykuyu...
    Bak, martılar kanat çırpıyor sana.

    Süzülen yelkenler var enginde,
    Dalgalar var, güneş var.
    Güneş ayna ayna, güneş pul pul
    Güneş saçlarınla oynar
    Omzundan tutar giydirir seni,
    Sırtında tül olur belinde kemer
    Boynunda inci
    Ve dişlerinin zâlim çocuk sevinci
    Birden Tanrılaşırsın genç adımlarında
    Mevsimler önünde çözer yükünü
    Bahçeler yığılır eteklerine!
    Rüya ile
    Hayal arasında
    Hayal ile
    Hakikat arasında
    Yalnız sen varsın!
    Gece ile
    Gündüz arasında
    Güneşle
    Göz arasında
    Yalnız sen varsın!

    Niçin sen yaratmadın bu dünyayı?
    Ellerinin mesut işaretlerinden
    Daha güzel doğardı eşya!
    Daha zengin olurdu aydınlık
    Kendi karanlığından çağırsaydı sesin,
    Sular başka türlü akardı
    Sert kayalardan göklere doğru
    Büyük, mavi, aydınlık sular!

    Eğilme sakın üstüne
    Kendi yeşilinde boğulmuş havuzların,
    Ve bırakma saçlarını tarasın rüzgâr,
    Durmadan çukurlaşan bu aynada!
    Bilinmez hangi uzaklara götürür seni
    Dudak dudağa öpüştüğün hayal!
    Sokma güneşle arana,
    İmkânsızın parıltısını!
    Ve tanımadan, hiç tanımadan sev insanları!
    Değişmenin ebedî olduğu yerde
    Güzeldir hayat!

    Ne kadar uzak, uzak
    Yollardan gelir bize
    Ve çok yabancı bir şey gibi sevinçlerimiz,
    Keder durmadan çiçek açar içimizde.
    Ne çıkar unuttuk hepsini!

    Biz ki boş yere gerilmişiz anladık artık,
    Yıldızların amansız çarkına
    Ve boş yere sızlamış kemiklerimiz,
    Bilmiyoruz şimdi, mevsim yaz mı, bahar mı
    Bahçelerde hâlâ güller açar mı,
    Bilmiyoruz, kadınlar, kızlar,
    Şarkılar masallar var mı?
    Gece ile gündüz,
    Acıdan kaskatı kesilmiş yüz,
    Uykusuzluktan harap göz,
    Öpüşen dudaklar,
    Çözülmeye razı olmayan eller var mı?
    Ayrılık var mı gurbet var mı?
    Biz beyhude yere gecikenler,
    Çoktan bitmiş bir yolun ucunda
    Bilmiyoruz şimdi ıssız gecede
    Ne yapar ne eder,
    Gidip de gelmeyenler,
    Beyhude bekleyenler!
    Biz ayın çıplak arsasında
    Savrulan zaman kırıntıları.

    Nerden bilelim bunları!

    Ahmet Hamdi Tanpınar
  • Şairim
    şimşek şekillerini şiirlerimin
    caddelerde ıslık çalarak
    kazırım
    duvarlara..
    100 metreden
    çiftleşen iki sineği seçebilen iki gözüm,
    elbette gördü
    iki ayaklıların
    ikiye ayrıldığını..
    Sen
    benim
    hangisinden olduğumu anlamak istiyorsan
    cebime sok
    kafanı:
    orda
    aydınlığı okuyan kara ekmek
    sana doğruyu söyler..
    Şairim
    şiirden anlarım,
    en sevdiğim gazel
    Anti Düringidir Engelsin..

    Şairim
    bir yıl yağan yağmur kadar şiir yazdım..
    Fakat asıl
    şaheserime
    başlamak için
    Hafızı Kapital olmayı bekliyorum.

    Futbolda eski kurdum.
    Fenerbahçenin forvetleri
    mahallede kaydırak oynıyan birer piç kurusuyken
    ben
    en ağır hafbekleri yere vururdum.
    Fulbolda eski kurdum.
    Santırdan alınca pası
    çakarım
    Hooooooooooooooooooooooooop!
    5 numro top
    açık ağzından girer golkipin karnına.
    Bana mahsustur bu vuruş
    futbol potinlerim
    kurşunkalemimden öğrendi bu zanaatı!
    O kurşunkalemim ki
    9 deliğinizden vücudunuza her tıktığı mısra
    işkembenizde taş.
    Şairiz be,
    şairiz dedik ya be arkadaş....