Ah Nevriye, koşulların belki sert, acımasız.
Her seferinde sana düşen hayal kırıklığı.
İsyanla daha derin acılar vermektesin ruhuna.
Bir gün mutlaka seni seven bir yürek çıkacaktır karşına.
Şükrederek, sabrederek ancak nice acımasız koşul yumuşatılır.
Böylece iyice seçkinleşir insan.
Bu denli çok imkân varken,
Ancak akılsızların işidir;
Ateş konaklarına, kara balçıklı sulara yolu düşürmek...
Kimse yetişememekte zamanın nazına.
Sadece sorumluluğunu iyi kuşanana, tahribatını uygulayamamakta.
En verimli insanlık ürünü vereni, taşıyor sonsuzluk iklimlerine...