Çoğu zaman yaşamın bir taş-kağıt-makas oyununa benzediğini düşünürüm: Kader umudu alt eder, umut cehaleti ve cehalet de kaderi. Ya da zihnini meşgul eden haliyle: Kaderciler umutları, umutlular cahilleri ve cahiller de kadercileri cezbeder.
Kimi insanların, kendilerini bir hayata adamadan önce, o hayattan ne istediklerini bilmeleri gerekir. Kimileri de, benim gibi, kendini her şeye adayabilir ki bu da kendini hiçbir şeye adamamaya benzerdir.