Kitap çok önceden yazılmıştır ama değişen sadece zaman olmuştur gündem hep aynı sıcaklığını, acısını, göz yaşını, diri tutmuştur. Kan bir yerlerde hep BİZ’den akmıştır, düşman aynıdır.
Aczimiz ise öyle bir noktaya varmıştır ki boykot dahi hakkıyla yapamaz olmuşuz. O kolayı, kahveyi içmezse,o markayı giymezse, o deterjanı kullanmazsa dünyanın sonu gelecekmiş gibi. Hoş dünya her gün sona yaklaşmıyor mu ? Yaşayan çocuk neredeyse kalmamışken Gazze’de, babalar çocuklarının cansız bedenini bir torbaya sığdırıyorken, bir kaç gr un için kilometrelerce yürümek zorunda kalıyorsa bir evlat ve sevinci kahpece şehit edilerek kursağında bırakılıyorsa bir çocuğun, dünyanın sonu gelmemiş mi oluyor ya da şöyle sorayım, tüm bunlar yaşanıyorken kayıtsız kalabiliyorsa adına insan denen “insancıklar” dünya dönse ne olur, dönmese ne ?