Hiçbir mutlu insanı ağlamayacağım, ağlayana hiç ağlamayacağım. İlki gözyaşlarımı kendi silmiştir, ikincisi ise kendi gözyaşlarından ötürü başka gözyaşlarını hak etmemiştir.
Dolayısıyla senin halihazırda, bazen kendine karşı koyduğun, bazen kendine kızdığın, bazen ciddi ciddi kendini tehdit ettiğin o daha zorlu hallere değil, sonunda gerçekleşen, kendine güvendiğin ve bazıları yolun yakınından gitse bile, farklı yönlere doğru koşuşturan birçok kişinin bıraktığı çapraz izlere bakarak yoldan çıkmadığın, doğru yoldan gittiğine inandığın o hale ihtiyacın var.
Başkalarının bize yaptığı dalkavukluğun, kendi kendimize yaptığımız dalkavukluktan daha yıkıcı olduğunu düşünme. Kim kendine gerçeği söylemeye cesaret etmiştir? Kendisini alkışlayan ve pohpohlayan insan kalabalığı arasında bile kim kendisine en fazla dalkavukluk yapan değildir?
Seni, başkalarını teselli ederken dinledim, ancak bizzat kendini teselli etseydin ve kendine üzülmeyi yasaklamış olsaydın asıl o zaman dikkatimi çekerdin.
Senin zavallı biri olduğunu düşünüyorum, çünkü hiç zavallı olmadın. Rakipsiz bir yaşam sürdün, kimse senin ne yapabileceğini bilmeyecek, sen bile bilmeyeceksin. Nitekim insanın kendini tanıması için sınanması gerekir; kimse denemedikçe ne yapabileceğini öğrenemez.