bliis

bu sonsuz uzayların sonsuz sessizliği beni dehşete düşürüyor.
Reklam
kendime ne kadar kalın duvarlar örersem öreyim, hep bir gedik bırakıyordum.
her şeyden, herkesten kaçmanın soluklanacak bir durağı var ama kendinden kaçıyorsan durmadan kaçıyorsan durduğun, dinlendiğin bir an bile olmuyor.
zaman hep belirsiz, gökyüzü hep çok uzak ve hayat çok garip.
her dal, ışığa ulaşmayan bir düşünceyi taşırdı.
Reklam