bliis

her ayna çoktan unutulmuş seslere fısıldar.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
yağmurun yavaş ve ölçülü iç çekmesinden başka ses yoktu.
hiç bitiremediğim çalışma kağıtlarının kenarlarına galaksiler karalıyordum. onların oyalama dedikleri şeye ben vizyon dedim.
ne olduğumu biliyorum ama ne olabileceğimi bilmiyorum.