Yubanmadan olanlara tövbə edib öz
torpağına, əvvəlki həyatına, əxlaqına
qayıtmalı idi. Şərəfsiz ölüm arzulamırdı
özünə. Bəlkə, Allah yurduna dönüşünə görə günahlarını bağışlayıb, ondan adi insan ömrünü əsirgəməyəcəkdi?
Öz obasında, torpağında ölərsə onu xatırlayan olacaqdı, oğulları böyüyüb xatirəsini yaşadacaq, ata mülkünə sahiblik edəcəkdilər. Burda, yadlar içində isə
unudulacaqdı, uşaqları da onun yox, özgə
millətin oğullarına çevriləcəkdilər. Belə
günahlarla dolu həyatın belə də sonluğu
olmalı idi.