Sibel
@bookshug
Öğretmen
Özel Eğitim Öğretmeni
13 Kasım
127 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Eser, on üç yaşına kadar el bebek gül bebek, şehirli bir ailenin tek kızı olarak büyütülen, ancak bir gün aniden hiç tanımadığı öz ailesine geri verilen bir kız çocuğunun hikayesini anlatıyor. Ne adı var kahramanımızın ne de sığınacak net bir aidiyeti... O artık sadece "L'Arminuta", yani "Geri Verilen".
Yazarın dili o kadar duru, o kadar süssüz ki; karakterin yaşadığı o keskin aidiyetsizlik sancısını, terk edilmişlik hissini ajitasyon yapmadan, tam göğsünüzün ortasına bırakıyor. İki farklı dünya, iki farklı anne modeli ve arada sıkışıp kalan, çocukluğunu bir gecede geride bırakmak zorunda olan bir ruh.
Özellikle kız kardeş Adriana ile kurdukları o vahşi ama sımsıcak bağ beni en çok etkileyen yerlerden biri oldu. Aidiyeti kan bağında değil, acı ortaklığında buluyorlar.
Yalın, sarsıcı ve çok gerçekçi bir yüzleşme romanı arıyorsanız mutlaka listenize ekleyin.
“Sonraları aidiyetimi kaybettim, artık kimin kızı olduğumu bilmiyorum.”
Reklam
Hikâye, IQ’su 68 olan ve öğrenme güçlüğü çeken Charlie Gordon’un, deneysel bir ameliyatla zekâsının artırılmasını konu alıyor. Bu süreçte Charlie, laboratuvar faresi Algernon ile yarışır. Charlie’nin zekâsı dâhi seviyesine ulaştıkça, dünya onun için daha net ama bir o kadar da acımasız bir yer haline gelir.
Hikâyede Charlie’nin yazdığı raporları okuyoruz. Başlangıçta yazım hatalarıyla dolu, çocuksu bir dille yazılan bu raporlar Charlie zekâ kazandıkça felsefi, derin ve kusursuz bir dile evriliyor.
Charlie zeka değişimini tamamladığında, çocukken "arkadaşım" sandığı insanların aslında onunla dalga geçtiğini fark ediyor. Bu kitabın en vurucu noktası benim için. Zekâ arttıkça, izolasyon da artar. Charlie, toplumun dışladığı "saf" biriyken, toplumun anlayamadığı "kibirli" bir dâhiye dönüşüyor.
Algernon sadece bir fare değil, Charlie’nin geleceğinin bir projeksiyonudur. Algernon’un gerilemeye başlamasıyla Charlie, kendi sonunu görmeye başlıyor.
"Lütfen, eğer vaktiniz olursa, arka bahçedeki Algernon'un mezarına biraz çiçek koyun."
Algernon’a Çiçekler, okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamayacağınız, her satırında kendinizden bir parça vicdan sorgusu bulacağınız bir eser.
Sizce Charlie'nin ameliyattan önceki o saf mutluluğu mu, yoksa her şeyi fark ettiği o kısa süreli dâhiliği mi daha değerliydi?
Türk Edebiyatı'nın en iyi 100 romanı listesinde 10. sırada yer alan
bir eserdir Puslu Kitalar Atlası.
17.yy Osmanlı İstanbul'unda (onun deyişine göre
"Konstantiniye'de) geçen bu
Mutluluk aslında adının tersine, insanın içindeki derin “mutsuzluk”la yüzleştiği bir roman. Zülfü Livaneli bu kitapta töre, suçluluk, kaçış ve vicdan temalarını güçlü bir hikâye üzerinden anlatıyor.
Roman; töre cinayetine kurban edilmek istenen Meryem’in İstanbul’a doğru kaçışıyla başlıyor. Ona eşlik etmek zorunda kalan Cemal’in iç çatışmaları ve Profesör İrfan Kurudal’ın kendi hayatındaki boşlukla yüzleşmesiyle hikâye üç farklı karakter üzerinden ilerliyor. Her biri aslında kendi mutsuzluğunu taşıyor: biri korkudan, biri suçluluk duygusundan, biri de anlam arayışından.
Livaneli’nin dili sade ama çarpıcı. Özellikle doğu-batı çatışmasını, kadının toplumdaki yerini ve bireyin özgürlük arayışını gerçekçi bir şekilde ele alıyor. En etkileyici tarafı ise karakterlerin “iyi” ya da “kötü” diye keskin çizgilerle ayrılmaması; herkes kendi yarasıyla, kendi çaresizliğiyle var.
Kısacası bu roman, mutluluğun dış koşullardan değil; yüzleşmeden, cesaretten ve özgürlükten geçtiğini söylüyor. Okurken hem vicdanını hem kalbini yokluyorsun.
Okumanızı öneriyorum. İyi okumalar diliyorum.
Michael Ende – Momo | İnceleme
Momo, ilk bakışta bir çocuk kitabı gibi dursa da “Bunu çocukken değil, şimdi okumalıymışım.” dedirten bir eser.
Çünkü bu kitap, büyüdükçe hayatımıza sinsice yerleşen aceleyi, verimlilik takıntısını ve zaman yoksulluğunu fark ettiren bir ayna.
Michael Ende, Duman Adamlar üzerinden zamanı çalan sistemi somutlaştırırken, Momo karakteriyle neredeyse unutulmuş bir erdemi hatırlatır:
Dinlemek.
Momo’nun süper gücü akıl vermek, çözüm üretmek ya da konuşmak değildir; gerçekten dikkatle ve yargılamadan dinlemektir. Beni en çok etkilediği noktalardan biri de burasıdır. Çünkü modern dünyada eksik olan şey tam olarak budur.
Ende, “zaman kazanmak” adına hızlanan hayatların aslında ne kadar yoksullaştığını sade ama çarpıcı bir dille anlatmıştır.
Masalsı dili sayesinde her yaşa hitap etmektedir ancak verdiği mesaj özellikle yetişkin okurda daha derin bir yankı bulur.
Kısaca Momo, zamanın aslında ölçülen değil yaşanan bir şey olduğunu hatırlatan, her dönemde güncel kalmayı başaran nadir eserlerden biridir.
Reklam