"Ah, Orfeo'm, yolu izi olmayan vahşi bir cangılda yürüyoruz! Yolu izi, gelişi güzel yürüyerek, ayaklarımızla biz açıyoruz. Kimisi bir yıldızın izini sürüyor, bense ikiz yıldızımın. Patikanın gökyüzündeki izdüşümünden, talihin izdüşümünden başka nedir ki bu yıldızlar!"
Biz insanlar ne büyük acılara yeniliriz ne de büyük sevinçlere; çünkü bu acılar ve sevinçler küçücük olayların muazzam sisiyle örtülüdür. İşte budur hayat, sistir. Hayat bir nebülözdür.