Bir su akıyor.
Bir yandan suyun akıntısına kapılıp gitmek istiyorum ; o denli güzel. Bir yandan da kalıp ne olduğunu anlamak derdindeyim ama ilki daha ağır basıyor sanki.
Bir yandan bilmiyorum suyun sonu nereye çıkacak ama bilinmez olduğu kadar da cazip.
Bilinmeyen hep öyle değil midir?
Bir yandan da nefes alamıyorum ama bugüne kadar aldıklarıma sayıyorum. Onlar yeter gibi geliyor bana. Tüm bedenim delik deşik. Bir bakıyorum, öyle kurşunlar delmiş falan gibi de değil. Tüm gözeneklerim büyümüş de oradan tüm suyum dışarı akıyor. O akıntısına kapılıp gitmek istediğim gibi bir su değil bu su! Bu su basit, pis ve sıkıcı.
Farkındayım.
Farkında olmam iyi mi kötü mü belli değil!