Bir ebeveyn bir davranışıonaylamazken diğerinin aynı şeyi onaylayabileceğini kabul etmeliler ve her bir ebeveynin, her bir çocuğuna karşı ister istemez farklı derecelerde kabullenme hissedeceğinin farkında olmalılar.
Çocukların uğraşmak zorunda olduğu en zor ebeveyn tipinin tatlı dilli, "toleranslı", iddiasız, kabul ediyormuş gibi görünen ama aslında kabul etmediği mesajını veren ebeveynler olduğuna inanıyorum. Bir çocuk "karışık mesaj" alırsa, ebeveyninin içtenliği ve dürüstlüğü konusunda ciddi şüpheler duymaya başlayabilir.
Ebeveynler "ortak cephe" oluşturmak zorunda değiller. Bu geleneksel fikre göre ebeveynler sürekli birbirlerini desteklemeli , böylece çocuk herhangi bir davranış hakkında her iki ebeveyninde aynı şeyi hissettiğine inanmalı. Bu yöntem bütünüyle adaletsiz olmasının yanı sıra ebeveynlerden bir tanesinin gerçekçiliğini yitirmesine de neden olur.
Ebeveynler turarsız olabilirler ve olacaklardır. Her ebeveynin Davranış Penceresinde, kabul etmeyi ve etmemeyi ayıran çizgi sürekli dalgalanır. Ebeveynler tutarlı olmaya çalışırlarsa, gerçekçi olamazlar.