Burak Taşçı
@brk31
Reklam
Yazarken kalem biter, ağlarken müzik, severken aşk biter, yaşarken nefis. Eridiniz buz gibi üşüdükçe. Unutuldunuz mazi gibi geçtikçe. Pencereyi açsanız hava, kaçsanız derman, sorsanız anlayan yok.
Umurunuzda olana sözünüz geçmiyor, lafınızı dinleyene tahammülünüz yok. Camlarınız sallanıyor şehrin ortasında. Siz duymasanızda ukdeniz duyuyor. Yıkılıyor binalarınız depremsiz. Küfür etseniz ayıplayan yok. Bir şehir günahla yanarken duaya duymuşsunuzdur. Jilet gibi giyindikçe yalnızsınız.
Ruhun mağlubiyetine denk geldi yaşamımız diye devam etti. Dünyada ruh bedene yenildi. Ne zaman galipti ki.
Reklam