Piknik yapmak için bir yerde mola verip kumlu topraga yaygıyı sererken Anna'nın güzelim, parıltılı yüzüne bakışı, ona bakarken öylesine büyük bir mutluluk duymuştu ki, bu anı ömrün boyunca hatırla adamım, diye düşünmüştü, çünkü şu anda yaşadığın şeyden daha önemli hiçbir sey yaşayamacaksın.
Bu açıdan galiba bir kelebege benziyorum :zikzak çizerek şu cok düzensiz, öyle cok kanat çırpıyor ki, izlemek insana acı veriyor, düz bir hattın tam tersi neyse öyle uçuyor ama yine de hedefine varmak için kilometrelerce yolu başarıyla alıyor, dolayısıyla göründüğünden daha becerikli, en azından daha kararlı olmalı.