Peter Handke'nin 51 yaşında intihar eden annesinin ölümünden sonra yazdığı, acısını dönüştürdüğü harika bir kitap. Uzun zamandır okuduğum en iyi kayıp acısı metiniydi.
Kitaptaki en iyi cümlesi de şuydu '' Onu günlük işlerde; özellikle de mutfakta hatırlamanın verdiği acı. '' Bu cümle beni tokatlayıp, yerden yere attı..
Malesef bizler de ruhlarını, arzularını, hayallerini kenara koyup yan mutfakta yemek yapmaya çalışan annelerimizi çok geç tanıyoruz. Umarım onların acılarını kayıp yaşamadan duyarız.
Küçük bir metin ama uzun süre etkisinde kalacağım o kesin.. Tavsiyemdir