Kelimelerin tadını unutacak kadar uzun süre susarım ve birden bent yıkılır, içimde ne varsa, tuttuğum ne varsa boşaltırım, bitmez tükenmez bir gevezelik başlar; daha çenemi kapamadan pişman olmuşumdur bile.
Nefes alabilmenin ne büyük bir nimet olduğunu o an tüm hücreleri ile anlamıştı; mutluluk için başka hiçbir şeye gerek yoktu, sadece nefes almak yeterliydi. Ama insan, nefessiz kalmadan nefesin, hapsedilmeden özgürlüğün, ölümle yüzleşmeden yaşamın kıymetini bilemiyordu.