Çocuklarımızı ölüm gerçeğine maruz bırakmayarak bu acılardan kurtarabileceğimizi düşünüyoruz. Ama doğru olan bunun tam tersi. Bizim gibi çocuklarımız da, sevdikleri birini kaybettiklerinde acı çekecekler ve acılarının üzerini örtmek onlara yardımcı olmayacak. Cenazeye gitmek, onlara da yardımcı olacak çünkü onların da acılarına tanık olunması, bu acının etrafındakilerin duygularına yansıdığını hissetmeleri gerekir. Cenazeleri küçük çocuklara açıklarken şöyle söylerim: "........ Güle güle demek de, seni seviyorum demenin başka bir yolu."
Cenazelerde en sık duyduğumuz şeylerden biri, merhumun onlar için üzülmemizi istemeyeceğidir. Hep düşünürüm, cenazede üzülemeyeceksek ne zaman üzüleceğiz?
Hayat bize acı verir. Bize düşen zamanı geldiğinde o acıyı deneyimlemektir. Kayıptan kaçınmanın bir maliyeti olur. Acımızın görülmesi ve başkalarının çektiği acıyı görmek, hem beden hem de ruh için harika bir ilaçtır.