• Saray edebiyatının büyük ozanlarından birisi de 1730’da ölen şair Nedim’dir. O, Divan Edebiyatı’nın en lirik şairlerinden birisi olmakla birlikte, katı bir oğlancıdır. Küçük oğlanları kullanma sevdasındaki Nedim, “nazlı çocuk” dediği meltep çocuğuna, “Okula tenha yoldan git ki sana kötü niyetliler laf atmasın” derken aslında onu kendisind ayırmak derdindedir:

    “Tıfl-ı nazım yürü git mektebe tenha yoldan
    Harf atar belki sana iki bed-lehce harîf”

    Bakıcı denetimindeki bir oğlan çocuğuna “Gel benim evime de bakıcın ben olayım” derken amacı o çocuğu kullanmaktır. Bunu da açık açık yazmaktan çekinmemektedir:

    “Beşiktaş semtidir kâşâbemizde rahat eylersin
    Beraber sarılıp yatsak
    Benim ey daye-perver tıfl-ı naz-ı dil-sitanım gel
    Kulun oldun sana lala”

    Aynı biçimde, daha dadısının kucağındaki bir oğlanı koynuna alıp kullanmak istediğini söylüyor:

    “Kucağımdan kim alır ah o tıfl-ı nazı
    Çıksa bir kerte hele dayrnin aguşundan”

    Şu beyitte de aynı istek belirtiliyor:

    “Akide almağa gitdikçe lalası bulup fursat
    Şeker gibi leb-i lalin öpüp ol tıflı pinhan sev”
    (Bakıcısı şeker almaya gidince o çocuğun şeker gibi kırmızı dudaklarını öperek gizlice sev.)